சுதந்திரம் பெற்றோம்… அதை காப்போமா? | நேருவின் தேச நிர்மாணமும் மூன்று நாடுகளின் வரலாற்றுப் பாடமும்

சுதந்திரம் பெற்றோம்… அதை காப்போமா?

மூன்று நாடுகளின் வரலாறு சொல்லும் பாடம்

இந்திய சுதந்திர தின சிறப்புக் கட்டுரை

1947 ஆகஸ்ட் 15.

உலக வரலாற்றில் அது ஒரு சாதாரண நாள் அல்ல.

பல நூற்றாண்டுகளாக அந்நிய ஆட்சியின் கீழ் இருந்த இந்தியா, அன்று அரசியல் சுதந்திரத்தைப் பெற்றது.

ஆனால் அந்த நாளில் இந்தியா பெற்றது வெறும் சுதந்திரம் மட்டுமல்ல.

அதனுடன் சேர்த்து ஒரு மிகப்பெரிய பொறுப்பும் இந்திய மக்களின் தோள்களில் வைக்கப்பட்டது.

பல மொழிகள்.

பல இனங்கள்.

பல மதங்கள்.

பல சாதிகள்.

பல பண்பாடுகள்.

பரந்து விரிந்த நிலப்பரப்பு.

பல கோடி மக்கள்.

நூற்றுக்கணக்கான சிற்றரசுகளின் ஒருங்கிணைப்பு.

பிரிவினையால் ஏற்பட்ட காயங்கள்.

கலவரங்கள்.

அகதிகளின் பெரும் துயரம்.

வறுமை.

குறைந்த கல்வியறிவு.

பலவீனமான தொழில்துறை அடித்தளம்.

போதுமான உள்கட்டமைப்பு இல்லாமை.

இவ்வளவு சிக்கல்களையும் சுமந்துகொண்டுதான் இந்தியா தனது சுதந்திரப் பயணத்தைத் தொடங்கியது.

அந்த நேரத்தில் இந்தியாவின் முதல் பிரதமராகப் பொறுப்பேற்றவர் ஜவஹர்லால் நேரு.

 சுதந்திரம் கிடைத்தது; ஆனால் நாடு தயாராக இருக்கவில்லை!

1947-ல் பிரிட்டிஷார் வெளியேறியபோது, இந்தியாவிடம் மிகப்பெரிய இயற்கை வளங்களும் மனித வளமும் இருந்தன.

ஆனால் அவற்றை நவீன பொருளாதார சக்தியாக மாற்றுவதற்குத் தேவையான கட்டமைப்புகள் போதுமான அளவில் இல்லை.

பெரிய அளவிலான நவீன தொழில்துறை அடித்தளம், மின் உற்பத்தி, பாசன அமைப்புகள், தொழில்நுட்பக் கல்வி, ஆராய்ச்சி நிறுவனங்கள், கனரக தொழில்கள் போன்றவை நாட்டின் தேவைக்கு ஏற்ற அளவில் உருவாகவில்லை.

அரசின் வருவாய் வளங்களும் மிகவும் குறைவு.

அப்படிப்பட்ட சூழலில் ஒரு புதிய நாட்டை நடத்துவது என்பது ஏற்கெனவே கட்டப்பட்ட வீட்டில் குடியேறுவது போன்றதல்ல.

அடித்தளமே இல்லாத இடத்தில் வீட்டைக் கட்டத் தொடங்குவது போன்றது.

அதுதான் நேருவின் முன் இருந்த இந்தியா.

அவர் எதிர்கொண்ட மிகப்பெரிய கேள்வி:

“இந்தியாவை எப்படிப்பட்ட நாடாக உருவாக்குவது?”

நேருவின் பதில் — எதிர்காலத்திற்கான அடித்தளம்

நேருவின் பார்வையில் சுதந்திரம் என்பது வெள்ளைக்காரர்கள் வெளியேறியதுடன் முடிந்துவிடவில்லை.

வறுமையிலிருந்து விடுதலை.

அறியாமையிலிருந்து விடுதலை.

பசியிலிருந்து விடுதலை.

நோயிலிருந்து விடுதலை.

சமூகப் பாகுபாட்டிலிருந்து விடுதலை.

பொருளாதார அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுதலை.

இவையும் சுதந்திரத்தின் அங்கங்களே என்ற பார்வை அவரிடம் இருந்தது.

அதனால் அவர் உடனடியாக நாட்டின் அடிப்படை கட்டமைப்பை உருவாக்கும் பணியில் கவனம் செலுத்தினார்.

திட்டமிடல்.

நீர்ப்பாசனம்.

மின்சாரம்.

அணைகள்.

கனரக தொழில்கள்.

எஃகு ஆலைகள்.

தொழில்நுட்பக் கல்வி.

அறிவியல் ஆராய்ச்சி.

உயர்கல்வி.

பொதுத்துறை நிறுவனங்கள்.

இவை அனைத்தையும் ஒரே தேசிய வளர்ச்சித் திட்டத்தின் பகுதிகளாகப் பார்த்தார்.

1950-ல் திட்டக்குழு உருவாக்கப்பட்டது. 1951-ல் முதல் ஐந்தாண்டுத் திட்டம் உருவாக்கப்பட்டது. அந்தத் திட்டம் வேளாண்மை, பாசனம், மின்சாரம், தொழில், கல்வி, சமூக சேவைகள் உள்ளிட்ட பல துறைகளை ஒருங்கிணைந்த வளர்ச்சியின் பகுதிகளாகக் கருதியது.

அந்தக் காலத்தில் நேரு கூறிய ஒரு கருத்து அவரது வளர்ச்சிப் பார்வையை மிகத் தெளிவாக வெளிப்படுத்துகிறது:

“நாட்டின் எதிர்கால முன்னேற்றத்திற்கான அடித்தளத்தை அமைக்க வேண்டும்.”

பெரிய அணைகள், ஆற்றுப்பள்ளத்தாக்குத் திட்டங்கள், மின்சார உற்பத்தி, பாசனம் ஆகியவற்றை அவர் தேசிய வளர்ச்சியின் அடிப்படை கருவிகளாகக் கருதினார்.---

“நவீன இந்தியாவின் கோயில்கள்”

பக்ரா-நங்கல்.

ஹிராகுட்.

நாகார்ஜுன சாகர்.

தாமோதர் பள்ளத்தாக்குத் திட்டம்.

இவை வெறும் அணைகள் அல்ல.

அந்த தலைமுறையின் பார்வையில் அவை புதிய இந்தியாவின் அடையாளங்கள்.

அதேபோல் பிலாய், ரூர்கேலா, துர்காபூர் போன்ற எஃகு ஆலைகள் உருவாக்கப்பட்டன.

இன்று இந்தியாவின் தொழில்துறை வளர்ச்சியைப் பற்றி பேசும்போது இவை வரலாற்றுச் சின்னங்களாகத் தோன்றலாம்.

ஆனால் அவை உருவாக்கப்பட்ட காலத்தை நினைத்துப் பாருங்கள்.

இன்றைய நவீன இந்தியாவின் பொருளாதார அளவுகோல்களோடு 1950களின் இந்தியாவை ஒப்பிட முடியாது.

அந்த நேரத்தில் நாட்டிடம் இருந்த வளங்களைக் கொண்டு, “முதலில் அடித்தளத்தை அமைப்போம்; அதன் மீது அடுத்த தலைமுறைகள் வளர்ச்சியை கட்டட்டும்” என்ற அணுகுமுறையே தேவையாக இருந்தது.

இந்த அணுகுமுறையின் பலனாக உருவான அணைகள், எஃகு ஆலைகள், தொழில்நுட்ப நிறுவனங்கள் மற்றும் திட்டமிடல் அமைப்புகள் பின்னர் இந்தியாவின் தொழில்மயமாக்கலுக்கு முக்கியமான அடித்தளமாக அமைந்தன.

கட்டிடங்களை மட்டும் கட்டவில்லை; நிறுவனங்களையும் கட்டினார்

நேருவின் மிகப்பெரிய பங்களிப்புகளில் ஒன்று, கண்ணுக்குத் தெரியாத நிறுவனங்களை உருவாக்கியது.

ஒரு நாட்டை ஒரே தலைவர் எவ்வளவு காலம் வேண்டுமானாலும் ஆள முடியாது.

ஆனால் வலுவான நிறுவனங்கள் இருந்தால் ஒரு நாடு தலைமுறைகளைத் தாண்டியும் முன்னேற முடியும்.

அதனால் ஜனநாயக நிறுவனங்கள்.

நாடாளுமன்றம்.

நீதித்துறை.

தேர்தல் அமைப்பு.

பல்கலைக்கழகங்கள்.

அறிவியல் ஆராய்ச்சி நிறுவனங்கள்.

தொழில்நுட்பக் கல்வி.

திட்டமிடல் அமைப்புகள்.

பொதுத்துறை தொழில்கள்.

இவற்றுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்பட்டது.

சுதந்திரம் பெற்ற சில ஆண்டுகளிலேயே, உலகின் மிகப்பெரிய ஜனநாயகப் பரிசோதனைகளில் ஒன்றை இந்தியா மேற்கொண்டது.

1951–52-ல் முதல் பொதுத்தேர்தல் நடைபெற்றது.

நாடு முழுவதும் கோடிக்கணக்கான மக்களுக்கு வாக்களிக்கும் உரிமை வழங்கப்பட்டிருந்தது.

அந்தத் தேர்தலை இந்தியத் தேர்தல் ஆணையமே, சுதந்திர இந்திய ஜனநாயகத்திற்கு வலுவான அடித்தளம் அமைத்த ஒரு மைல்கல் என்று குறிப்பிடுகிறது.

அந்த காலத்தில் இதுபோன்ற மிகப்பெரிய அளவிலான ஜனநாயகத் தேர்தலை நடத்துவது ஒரு “அசாதாரண நம்பிக்கையின் செயல்” என்று வரலாற்றாசிரியர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர்.

ஒரே கேக்கின் மூன்று துண்டுகள்!

1947-ல் பிரிட்டிஷ் இந்தியாவின் ஒரே அரசியல் பரப்பிலிருந்து இந்தியாவும் பாகிஸ்தானும் உருவானன.

1971-ல் பாகிஸ்தானிலிருந்த கிழக்குப் பகுதி பிரிந்து பங்களாதேஷாக உருவானது.

ஒரே காலனிய ஆட்சியின் கீழிருந்த ஒரு பெரிய அரசியல் பரப்பிலிருந்து உருவான இந்த மூன்று நாடுகளின் பாதைகள் பின்னர் வெவ்வேறு திசைகளில் சென்றன.

அந்த வரலாறு நமக்கு ஒரு மிகப்பெரிய கேள்வியை எழுப்புகிறது:

ஒரு நாட்டின் எதிர்காலத்தை அதன் நிலப்பரப்போ, மக்கள் தொகையோ மட்டும் தீர்மானிக்கிறதா?

இல்லை.

அதன் நிறுவனங்கள், ஜனநாயகப் பண்பாடு, அரசியல் பார்வை, சமூக ஒற்றுமை, பொருளாதாரக் கொள்கை மற்றும் அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தும் விதம் ஆகியவையும் அதன் எதிர்காலத்தைத் தீர்மானிக்கின்றன.--

பாகிஸ்தான் — அரசியல் அதிகாரத்தை விட நிறுவனங்கள் பலவீனமானபோது

பாகிஸ்தானும் 1947-ல் சுதந்திரம் பெற்றது.

அதற்கும் ஒரு அரசியலமைப்பு தேவைப்பட்டது.

ஜனநாயக அமைப்பும் தேவைப்பட்டது.

ஆனால் ஆரம்ப ஆண்டுகளிலேயே அரசியல் நிலையற்ற தன்மை தீவிரமானது.

1956-ல் பாகிஸ்தான் தனது முதல் அரசியலமைப்பைப் பெற்றது.

ஆனால் 1958-ல் அந்த அரசியலமைப்பு ரத்து செய்யப்பட்டு ராணுவ ஆட்சி அமல்படுத்தப்பட்டது. பின்னர் 1969-லும் மீண்டும் ராணுவ ஆட்சி வந்தது.

இதன் விளைவாக ஜனநாயக நிறுவனங்கள் தொடர்ச்சியாக வலுப்பெறுவதற்குப் பதிலாக, அதிகாரத்தின் மையம் மீண்டும் மீண்டும் வேறு இடங்களுக்கு நகர்ந்தது.

மேலும், கிழக்கு பாகிஸ்தானுக்கும் மேற்கு பாகிஸ்தானுக்கும் இடையிலான மொழி, கலாச்சாரம், பொருளாதாரம், அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் ஆகியவற்றில் ஏற்பட்ட முரண்பாடுகள் தீவிரமடைந்தன.

1970 பொதுத்தேர்தலில் கிழக்கு பாகிஸ்தானில் ஷேக் முஜிபுர் ரஹ்மானின் அவாமி லீக் பெரும்பான்மை பெற்றபோதும், அதிகார மாற்றம் நடைபெறவில்லை. அதன் பின்னர் ஏற்பட்ட அரசியல் மற்றும் ராணுவ மோதல்கள் இறுதியில் 1971-ல் பங்களாதேஷ் உருவாக வழிவகுத்தன.

இங்கே வரலாறு சொல்லும் பாடம் மிகத் தெளிவானது:

ஒரே மதம் ஒரு நாட்டை ஒன்றாக வைத்திருக்காது.

மக்களின் மொழி, பண்பாடு, பிராந்திய அடையாளம், அரசியல் உரிமை, சமமான பிரதிநிதித்துவம் ஆகியவற்றையும் மதிக்க வேண்டும்.

 பங்களாதேஷ் — விடுதலைப் போராட்ட வீரரின் மற்றொரு பாடம்

1971-ல் பாகிஸ்தானிலிருந்து பிரிந்து பங்களாதேஷ் உருவானது.

அந்த விடுதலைப் போராட்டத்தின் மிக முக்கியமான தலைவராக ஷேக் முஜிபுர் ரஹ்மான் உருவெடுத்தார்.

ஆனால் ஒரு நாட்டை விடுதலைப் போராட்டத்தின் மூலம் உருவாக்குவது ஒரு பணி.

அதை ஜனநாயகமாகவும் திறம்படவும் நிர்வகிப்பது இன்னொரு பணி.

சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு பங்களாதேஷ் கடுமையான பொருளாதார மற்றும் நிர்வாகச் சவால்களை எதிர்கொண்டது.

அரசியல் நெருக்கடிகளும் அதிகரித்தன.

1975 ஆகஸ்ட் 15 அன்று ஷேக் முஜிபுர் ரஹ்மான் படுகொலை செய்யப்பட்டார். அந்தச் சம்பவம் பங்களாதேஷின் அரசியல் வரலாற்றில் மிகப்பெரிய திருப்பமாக அமைந்தது.

அதனால் ஆகஸ்ட் 15 என்பது இந்தியாவுக்கு சுதந்திர தினமாக இருக்கும் அதே நேரத்தில், பங்களாதேஷின் வரலாற்றிலும் ஆழமான துயரத்தை நினைவூட்டும் நாளாக இருக்கிறது.

இதுவும் ஒரு பாடம்தான்:

மக்களிடம் இருந்து கிடைக்கும் பேராதரவு, அதிகாரத்தில் இருக்கும் போது ஜனநாயக நிறுவனங்களைப் பாதுகாப்பதற்கான பொறுப்பிலிருந்து ஒருவரையும் விடுவிப்பதில்லை.

மூன்று நாடுகள் — மூன்று அனுபவங்கள்

இந்த மூன்று நாடுகளின் வரலாற்றை எளிமையாகச் சொன்னால்:

ஜின்னா  — முஸ்லிம்களின் அரசியல் பாதுகாப்புக்காக தனிநாடு என்ற கருத்தை முன்னிறுத்தினார்.

நேரு  — பல்வேறு அடையாளங்களை உள்ளடக்கிய ஒரு ஜனநாயக, மதச்சார்பற்ற, நவீன இந்தியாவைக் கட்டமைக்க முயன்றார்.

முஜிபுர் ரஹ்மான் — மொழி, பண்பாடு, அரசியல் உரிமை ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் வங்காள மக்களின் தேசிய உணர்வை முன்னெடுத்து பங்களாதேஷ் உருவாக்கத்தில் முக்கிய பங்காற்றினார்.

ஆனால் மூவரின் அரசியல் பயணங்களும் ஒரே இடத்தில் முடிவடையவில்லை.

பாகிஸ்தானின் வரலாறு ஜனநாயக நிறுவனங்கள் பலவீனப்படும்போது ராணுவத்தின் தலையீடு எவ்வாறு அதிகரிக்க முடியும் என்பதை காட்டியது.

பங்களாதேஷின் ஆரம்பகால வரலாறு, விடுதலைக்குப் பிறகு அரசியல் நிலைத்தன்மையும் ஜனநாயக நிறுவனங்களும் எவ்வளவு அவசியம் என்பதை உணர்த்தியது.

இந்தியாவின் பயணம், அனைத்து வேறுபாடுகளையும் ஒரே அரசியல் சட்ட அமைப்புக்குள் வைத்துக்கொண்டு, தேர்தல், நாடாளுமன்றம், நீதித்துறை, மாநிலங்கள், மொழிகள் மற்றும் பல்வேறு சமூக அடையாளங்களுடன் ஒரு ஜனநாயகப் பரிசோதனையை தொடர்ந்து நடத்த முடியும் என்பதைக் காட்டியது.

நேருவை விமர்சிக்கலாம்; ஆனால் அவர் அமைத்த அடித்தளத்தை மறுக்க முடியாது

நேரு தவறுகளே செய்யாத தலைவர் அல்ல.

அவரது பொருளாதாரக் கொள்கைகள் குறித்து விமர்சனங்கள் உள்ளன.

அவரது நிர்வாக முடிவுகள் குறித்தும் வரலாற்று விவாதங்கள் உள்ளன.

வெளியுறவுக் கொள்கை மற்றும் பாதுகாப்புக் கொள்கை குறித்தும் பல்வேறு கருத்துகள் உள்ளன.

அவை அனைத்தையும் வரலாறு விவாதிக்கட்டும்.

ஆனால் ஒரு உண்மையை மறுக்க முடியாது.

சுதந்திரம் பெற்ற உடனேயே இந்தியாவை ஒரு தேர்தல் நடைபெறும் நாடாக மட்டுமல்ல; நிறுவனங்கள் இயங்கும் நாடாக உருவாக்கும் முயற்சியில் நேரு முக்கிய பங்காற்றினார்.

அணைகள் கட்டப்பட்டன.

மின் உற்பத்தி விரிவுபடுத்தப்பட்டது.

எஃகு ஆலைகள் உருவாக்கப்பட்டன.

தொழில்நுட்பக் கல்விக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கப்பட்டது.

திட்டமிடல் அமைப்பு உருவானது.

அறிவியல் ஆராய்ச்சிக்கு முக்கியத்துவம் வழங்கப்பட்டது.

பொதுத்துறை தொழில்கள் வளர்க்கப்பட்டன.

முக்கியமாக,

ஜனநாயகம் தொடர்ந்து இயங்க வேண்டும் என்ற அரசியல் மரபு வலுப்படுத்தப்பட்டது.

அந்த அடித்தளத்தின் மீது பின்னர் வந்த தலைமுறைகள் தங்களுடைய பங்களிப்புகளைச் சேர்த்தன.

இன்று இந்தியா உலகின் முன்னணி பொருளாதார மற்றும் தொழில்நுட்ப சக்திகளில் ஒன்றாக உயர்ந்திருப்பதற்கான பயணம் ஒரே மனிதரின் சாதனை அல்ல.

அது சுதந்திரப் போராட்ட வீரர்களின் தியாகம், அரசியலமைப்புச் சட்டத்தை உருவாக்கிய தலைவர்கள், நேரு காலத்தில் உருவாக்கப்பட்ட அடித்தளங்கள், பின்னர் வந்த அரசுகள், விஞ்ஞானிகள், தொழிலாளர்கள், விவசாயிகள், தொழில்முனைவோர், ஆசிரியர்கள், மாணவர்கள் என பல தலைமுறைகளின் கூட்டு உழைப்பின் விளைவு.---

சுதந்திரம் என்பது கொடி ஏற்றும் நிகழ்ச்சி மட்டும் அல்ல!

ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஆகஸ்ட் 15 அன்று நாம் தேசியக் கொடியை ஏற்றுகிறோம்.

தேசிய கீதம் பாடுகிறோம்.

வாழ்த்துகளைப் பரிமாறிக் கொள்கிறோம்.

சமூக வலைத்தளங்களில் தேசபக்திப் பதிவுகளை வெளியிடுகிறோம்.

ஆனால் சுதந்திரத்தின் உண்மையான அர்த்தம் அதைவிட மிகப் பெரியது.

ஒரு குடிமகன் தனது கருத்தை சுதந்திரமாகச் சொல்ல முடிவது சுதந்திரம்.

தனது மதத்தைப் பின்பற்ற முடிவது சுதந்திரம்.

தனது மொழியைப் பேச முடிவது சுதந்திரம்.

தனது அரசியல் பிரதிநிதியைத் தேர்ந்தெடுக்க முடிவது சுதந்திரம்.

அரசை விமர்சிக்க முடிவது சுதந்திரம்.

சட்டத்தின் முன் சமமாக நடத்தப்படுவது சுதந்திரம்.

சிறுபான்மையினரின் உரிமைகளும் பாதுகாக்கப்படுவது சுதந்திரம்.

ஒருவரின் உரிமையை மற்றொருவர் மதிப்பதும் சுதந்திரத்தின் ஒரு பகுதிதான்.

அதனால் சுதந்திரத்தைப் பாதுகாப்பது என்பது நாட்டின் எல்லையை மட்டும் பாதுகாப்பது அல்ல.

அது ஜனநாயகத்தையும் பாதுகாப்பது.

அரசியலமைப்பையும் பாதுகாப்பது.

சமூக ஒற்றுமையையும் பாதுகாப்பது.

மொழி, மதம், சாதி, பிராந்தியம் ஆகிய வேறுபாடுகளுக்கு அப்பாற்பட்டு இந்தியர் என்ற அடையாளத்தையும் பாதுகாப்பது.

நமக்கான மிகப்பெரிய கடமை

இந்தியா பல நூற்றாண்டுகளாகப் பல்வேறு அரசுகளின் கீழ் இருந்தாலும், சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு உருவாக்கப்பட்ட குடியரசு ஒரு மிகப்பெரிய வரலாற்றுப் பரிசோதனை.

“வேற்றுமையில் ஒற்றுமை” என்பது ஒரு அழகான வாசகம் மட்டுமல்ல.

அது இந்தியாவின் உயிர்நாடி.

நாம் மொழியால் வேறுபடலாம்.

மதத்தால் வேறுபடலாம்.

சாதியால் வேறுபடலாம்.

உணவால் வேறுபடலாம்.

உடையால் வேறுபடலாம்.

அரசியல் கருத்துகளால் வேறுபடலாம்.

ஆனால் நாட்டின் ஜனநாயக அமைப்பையும் அரசியலமைப்புச் சட்டத்தையும் மதிப்பதில் நாம் ஒன்றாக இருக்க வேண்டும்.

பாகிஸ்தானின் வரலாறு நமக்கு ஒரு எச்சரிக்கை.

பங்களாதேஷின் வரலாறு நமக்கு இன்னொரு எச்சரிக்கை.

இந்தியாவின் வரலாறு நமக்கு ஒரு நம்பிக்கை.

வேறுபாடுகளை அழிப்பதன் மூலம் ஒற்றுமையை உருவாக்க முடியாது.

வேறுபாடுகளை ஏற்றுக்கொண்டு, அவற்றை ஜனநாயகத்தின் வழியாக ஒருங்கிணைப்பதன் மூலமே நீடித்த ஒற்றுமையை உருவாக்க முடியும்.

சுதந்திரம் நமக்குக் கிடைத்த பரிசு அல்ல; தலைமுறைகள் ஒப்படைத்த பொறுப்பு!

1947-ல் சுதந்திரம் பெற்ற தலைமுறை நமக்கு ஒரு நாட்டை ஒப்படைத்தது.

அதற்கு முன் தலைமுறை நமக்கு சுதந்திரப் போராட்டத்தின் தியாகத்தை ஒப்படைத்தது.

அரசியலமைப்பை உருவாக்கியவர்கள் நமக்கு ஒரு ஜனநாயகக் கட்டமைப்பை ஒப்படைத்தனர்.

நேருவும் அவரது காலத்து தலைவர்களும் பல்வேறு நிறுவனங்களையும் வளர்ச்சிக்கான அடித்தளங்களையும் உருவாக்கினர்.

பின்னர் வந்த தலைமுறைகள் அவற்றை விரிவுபடுத்தின.

இப்போது அந்தப் பொறுப்பு நம்மிடம் உள்ளது.

நாம் அடுத்த தலைமுறைக்கு என்ன ஒப்படைக்கப் போகிறோம்?

வெறுப்பால் பிளவுபட்ட சமூகத்தையா?

அல்லது வேற்றுமைகளை மதிக்கும் இந்தியாவையா?

அதிகாரத்தை மட்டுமே மதிக்கும் அரசியலையா?

அல்லது ஜனநாயகத்தை மதிக்கும் அரசியலையா?

கேள்வி இதுதான்.

சுதந்திர தினத்தின் உண்மையான உறுதிமொழி

இன்று தேசியக் கொடியைப் பார்க்கும்போது நாம் ஒரு விஷயத்தை மட்டும் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்:

இந்த சுதந்திரம் நமக்காக மட்டும் கிடைத்ததல்ல.

நமக்கு முன்னால் வாழ்ந்தவர்கள் இதற்காகப் போராடினார்கள்.

நமக்குப் பின்னால் வரப்போகும் தலைமுறைகளுக்காக நாம் இதைப் பாதுகாக்க வேண்டும்.

எனவே,

இந்தியாவின் எல்லைகளைப் பாதுகாப்போம்.

இந்தியாவின் ஒற்றுமையைப் பாதுகாப்போம்.

இந்தியாவின் அரசியலமைப்பைப் பாதுகாப்போம்.

இந்தியாவின் ஜனநாயகத்தைப் பாதுகாப்போம்.

ஒவ்வொரு குடிமகனின் உரிமையையும் மதிப்போம்.

வேறுபாடுகளில் பகையை அல்ல; ஒற்றுமையைத் தேடுவோம்.

ஏனெனில்,

சுதந்திரம் பெற்றது ஒரு தலைமுறை.

சுதந்திரத்தை வளர்த்தது பல தலைமுறைகள்.

ஆனால் சுதந்திரத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டியது — நம் தலைமுறை!

இனிய சுதந்திர தின நல்வாழ்த்துகள்!

ஜெய்ஹிந்த்!