அமுதன் உருவாகாமல் பார்த்துக்கொள்வோம்! பெற்றோர்களே, சமூகத்தின் முதல் காவலர்கள்!
ஒரு மரணம்… ஒரு குடும்பத்தின் துயரம்.
ஒரு சம்பவம்… ஒரு தலைமுறைக்கான எச்சரிக்கை.
ஒரு கேள்வி… ஒவ்வொரு பெற்றோரின் மனதிலும் எழ வேண்டிய கேள்வி.
கோவை ஹிந்துஸ்தான் பொறியியல் கல்லூரியில் மாணவர் அமுதன் சக மாணவர்களால் தாக்கப்பட்டு உயிரிழந்ததாக வெளியாகியுள்ள செய்தி நம்மை அதிர்ச்சியடையச் செய்கிறது.
அந்தச் சம்பவம் தொடர்பாக பல்வேறு தகவல்கள் சமூக ஊடகங்களில் பகிரப்பட்டு வருகின்றன. அவற்றில் சில உறுதி செய்யப்படாத தகவல்களாகவும், தனிப்பட்ட கருத்துகளாகவும் இருக்கின்றன. உண்மை என்ன என்பதை காவல்துறை விசாரணையும் சட்ட நடைமுறைகளும் தெளிவுபடுத்த வேண்டும்.
ஆனால்…
“அமுதனுக்கு என்ன நடந்தது?” என்ற கேள்வியோடு நாம் நின்றுவிடக் கூடாது.
“நமது குழந்தைகளில் ஒருவன் அமுதன் போன்ற ஒரு நிலைக்குச் சென்றுவிடாமல் இருக்க நாம் என்ன செய்கிறோம்?”
என்பதுதான் இராஜகம்பள சமூகத்தின் ஒவ்வொரு பெற்றோரும் தமக்குள் கேட்டுக்கொள்ள வேண்டிய மிக முக்கியமான கேள்வி.
ஒரு சம்பவத்தைத் தாண்டிப் பார்க்க வேண்டிய நேரம்
ஒரு மாணவன் தவறான பாதையில் செல்கிறான் என்றால், அது ஒரே நாளில் நடப்பதில்லை.
ஒரு சிறிய பொய்…
அதன்பின் ஒரு சிறிய மறைவு…
பின்னர் புதிய நண்பர்கள்…
பெற்றோரிடம் பேசாமல் இருப்பது…
வீட்டிற்கு வரும் நேரம் மாறுவது…
செலவு அதிகரிப்பது…
கல்லூரி, படிப்பு மீது ஆர்வம் குறைவது…
அறைக்குள் தனியாக இருப்பது…
கோபம் அதிகரிப்பது…
பின்னர் பெற்றோருக்குத் தெரியாத ஒரு உலகம் அவனைச் சுற்றி உருவாகிறது.
பல நேரங்களில் குழந்தை தவறான பாதையில் சென்றுவிட்ட பிறகுதான் பெற்றோருக்கு அது தெரியவருகிறது.
அதற்குள் சில கதவுகள் மூடப்பட்டுவிடுகின்றன.
“அது அவனுடைய Privacy” என்று சொல்லிவிட்டு நாம் விலகிவிடலாமா?
இன்றைய தலைமுறையில் Privacy என்ற வார்த்தைக்கு மிகப்பெரிய இடம் கிடைத்திருக்கிறது.
குழந்தைகளுக்கும் தனிப்பட்ட இடம் வேண்டும்.
அவர்களது சிந்தனைகளுக்கும் சுதந்திரம் வேண்டும்.
அவர்களது நண்பர்களுக்கும் தனியுரிமை வேண்டும்.
இவை அனைத்தும் உண்மைதான்.
ஆனால்…
Privacy என்பது பெற்றோருக்கும் பிள்ளைகளுக்கும் இடையே சுவர் எழுப்புவதற்கான உரிமை அல்ல.
அது நம்பிக்கையின் எல்லைக்குள் இருக்க வேண்டிய ஒன்று.
ஒரு குழந்தை தனது அறையில் என்ன செய்கிறது என்பதைத் தெரிந்துகொள்வதற்கும், அவனது தனியுரிமையை மீறுவதற்கும் வித்தியாசம் இருக்கிறது.
ஒரு பெற்றோர்,
“உனக்கு நண்பர்கள் யார்?”
“எங்கே செல்கிறாய்?”
“யாருடன் இருக்கிறாய்?”
“எதற்காக இவ்வளவு பணம் தேவைப்படுகிறது?”
“கல்லூரியில் எப்படி இருக்கிறது?”
“உனக்கு ஏதாவது பிரச்சினையா?”
என்று கேட்பது உளவு பார்ப்பது அல்ல.
அது பெற்றோரின் பொறுப்பு.
குழந்தையின் வாழ்க்கையில் பெற்றோர் இல்லாத இடத்தை, வேறு யாரோ நிரப்பிவிடுவார்கள்.
அந்த “வேறு யாரோ” நல்லவராகவும் இருக்கலாம்.
தவறானவராகவும் இருக்கலாம்.
முன்பு ஒரு குழந்தை ஒரு குடும்பத்திற்குச் சொந்தமானது
நமது முன்னோர்களின் வாழ்க்கையை நினைத்துப் பாருங்கள்.
ஒரு வீட்டில் நடந்த விஷயம் பல நேரங்களில் தெருவுக்குத் தெரியும்.
தெருவில் நடந்தது உறவினர்களுக்குத் தெரியும்.
உறவினர்களுக்குத் தெரிந்தது சமூகத்திற்குத் தெரியும்.
அந்தக் காலத்தில் இதற்கு சில குறைகளும் இருந்தன.
ஆனால் ஒரு நல்ல அம்சமும் இருந்தது.
ஒரு குழந்தையை வளர்ப்பது பெற்றோரின் வேலை மட்டுமல்ல; சுற்றியிருந்த சமூகமும் ஒரு அளவுக்கு பொறுப்பேற்றிருந்தது.
தாத்தா கண்டிப்பார்.
பாட்டி அறிவுரை சொல்வார்.
மாமா கேள்வி கேட்பார்.
அத்தை கவனிப்பார்.
அண்ணன் பார்த்துக்கொள்வார்.
அக்கா அறிவுறுத்துவார்.
இன்று?
ஒரே வீட்டில் வசிக்கும் பெற்றோருக்கே குழந்தையின் முழு வாழ்க்கை தெரியாத நிலை உருவாகிவிட்டது.
ஒரே வீட்டில் வசிக்கும் பெற்றோருக்கே குழந்தையின் முழு வாழ்க்கை தெரியாத நிலை உருவாகிவிட்டது.
இராஜகம்பள சமூகத்தின் பாரம்பரிய பலத்தை மீண்டும் நினைவுபடுத்த வேண்டிய நேரம்
இங்கேதான் நமது இராஜகம்பள சமூகத்தின் தனித்துவத்தை நாம் நினைவுகூர வேண்டும்.
இராஜகம்பள சமூகம் என்பது வெறும் உறவுகளின் தொகுப்பு அல்ல.
வலுவான சமூகக் கட்டமைப்பு, நீண்ட பாரம்பரியம், தனித்துவமான பண்பாடு, கலாச்சார விழுமியங்கள், உறவுமுறை, ஒருவருக்கொருவர் துணைநிற்கும் மனப்பான்மை ஆகியவற்றைக் கொண்ட ஒரு சமூக மரபு.
நமது முன்னோர்களின் வாழ்க்கையில் “நான்” என்பதைவிட “நாம்” என்பதற்கே அதிக முக்கியத்துவம் இருந்தது.
ஒருவருடைய குடும்பத்தில் ஏற்பட்ட பிரச்சினை மற்றொருவருடைய பிரச்சினையாகக் கருதப்பட்டது.
ஒருவருடைய மகிழ்ச்சி சமூகத்தின் மகிழ்ச்சியாகப் பார்க்கப்பட்டது.
ஒருவருடைய குழந்தை தவறான பாதையில் சென்றால், அது அந்தக் குடும்பத்தின் பிரச்சினை மட்டும் என்று ஒதுக்கிவிடாமல், உறவுகளும் பெரியவர்களும் தங்களால் இயன்ற அளவுக்கு அறிவுறுத்தும் சமூகப் பண்பாடு இருந்தது.
அந்தப் பண்பாட்டை அப்படியே திரும்பக் கொண்டு வர வேண்டும் என்று சொல்லவில்லை.
காலம் மாறிவிட்டது.
சமூகமும் மாறிவிட்டது.
தனியுரிமை, தனிமனித சுதந்திரம், புதிய தொழில்நுட்பம், புதிய வாழ்க்கைமுறை ஆகியவை நமது வாழ்வின் அங்கங்களாகிவிட்டன.
ஆனால்…
காலம் மாறிவிட்டது என்பதற்காக நமது சமூகப் பொறுப்பு மறைந்துவிட வேண்டிய அவசியமில்லை.
மாறாக, புதிய காலத்தின் சவால்களுக்கு ஏற்ற வகையில் நமது பாரம்பரியத்தின் நல்ல அம்சங்களைப் புதுப்பித்துக்கொள்ள வேண்டிய நேரம் இது.
நமது பாரம்பரியம் அருங்காட்சியகத்தில் வைக்க வேண்டிய பொருள் அல்ல!
பாரம்பரியம் என்பது பழைய கதைகளை நினைவுகூர்வது மட்டும் அல்ல.
பண்பாடு என்பது திருவிழாக்களில் கூடுவது மட்டும் அல்ல.
கலாச்சாரம் என்பது ஆடை, உணவு, சடங்கு ஆகியவற்றில் மட்டும் இல்லை.
ஒரு தலைமுறை அடுத்த தலைமுறைக்கு எதை விட்டுச் செல்கிறது என்பதில்தான் உண்மையான பண்பாடு இருக்கிறது.
நமது முன்னோர்கள் நமக்குக் கொடுத்த சமூக ஒற்றுமையை, உறவுமுறையை, பெரியவர்களை மதிக்கும் பண்பை, இளையவர்களை வழிநடத்தும் பொறுப்பை நாம் நவீன வாழ்க்கைக்கேற்ப புதுப்பித்து அடுத்த தலைமுறைக்கு கொடுக்க வேண்டும்.
இன்று நமது குழந்தைகளுக்கு சொத்து கொடுப்பதைவிட,
நல்ல நண்பர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கும் அறிவு,
தவறைத் தவறு என்று சொல்லும் துணிவு,
போதையை மறுக்கும் மனவலிமை,
சமூகத்தைப் பற்றிய அக்கறை,
மற்றவர்களை மதிக்கும் பண்பு
ஆகியவற்றைக் கொடுப்பதே மிகப்பெரிய பாரம்பரியம்.
“என் பிள்ளைதான்; நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன்” என்பதும் போதாது
குழந்தை வளர்ப்பு என்பது உணவு, உடை, கல்விக் கட்டணம், கல்லூரி சேர்க்கை ஆகியவற்றுடன் முடிந்துவிடுவதில்லை.
குழந்தையின் மனதை அறிதலும் குழந்தை வளர்ப்பின் ஒரு பகுதிதான்.
குழந்தை என்ன படிக்கிறது?
எதைப் பார்க்கிறது?
யாருடன் பழகுகிறது?
எதைப் பற்றி கனவு காண்கிறது?
எதற்காக கோபப்படுகின்றது?
எதனால் பயப்படுகிறது?
யாரை முன்மாதிரியாகக் கருதுகிறது?
எந்த விஷயங்களை பெற்றோரிடம் மறைக்கிறது?
இவற்றை அறிந்துகொள்ள வேண்டும்.
அதற்கு ஒரே வழி:
உரையாடல்.
குழந்தைகளைக் கண்காணிப்பது என்றால் கட்டுப்படுத்துவது அல்ல
“கண்காணிப்பு” என்ற வார்த்தையையே சில பெற்றோர்கள் தவறாகப் புரிந்துகொள்கிறார்கள்.
கண்காணிப்பு என்பது:
“நான் உன்னை நம்பவில்லை.”
என்று சொல்வதல்ல.
அதன் உண்மையான பொருள்:
“நீ என் உயிர். உன் வாழ்க்கையில் என்ன நடக்கிறது என்பதை நான் அறிந்திருக்க வேண்டும்.”
என்பதாகும்.
குழந்தை தவறு செய்யும்போது தண்டிப்பதற்கு முன்பாக, அந்தத் தவறு எங்கே தொடங்கியது என்பதை அறிய வேண்டும்.
நகரமயமாக்கல்: வாய்ப்புகளும் அபாயங்களும்
கோவை போன்ற நகரங்கள் கடந்த சில தசாப்தங்களில் மிகப்பெரிய மாற்றத்தை கண்டுள்ளன.
பல்வேறு மாவட்டங்களிலிருந்தும், மாநிலங்களிலிருந்தும் மக்கள் கல்வி, வேலைவாய்ப்பு, தொழில், வணிகம் ஆகியவற்றிற்காக நகரங்களுக்கு வருகின்றனர்.
இது நிச்சயமாக வரவேற்க வேண்டிய மாற்றம்.
ஒரு காலத்தில் சமூகத்தையும் பொருளாதாரத்தையும் பிரித்திருந்த பல ஏற்றத்தாழ்வுகளை நகரமயமாக்கல் ஓரளவு குறைத்துள்ளது.
ஒரே கல்லூரியில் பல்வேறு சமூகப் பின்னணியிலிருந்து வரும் இளைஞர்கள் படிக்கிறார்கள்.
ஒரே நிறுவனத்தில் பல்வேறு மொழி, கலாச்சாரம் கொண்டவர்கள் ஒன்றாகப் பணியாற்றுகிறார்கள்.
இது நமது சமூகத்தின் மிகப்பெரிய முன்னேற்றங்களில் ஒன்று.
ஆனால் ஒவ்வொரு வளர்ச்சிக்கும் மறுபக்கம் உண்டு.
நகரத்தின் வேகம் அதிகரிக்கும்போது, மனிதர்களுக்கிடையேயான அறிமுகம் குறையலாம்.
அறிமுகம் குறையும்போது கண்காணிப்பு குறையலாம்.
கண்காணிப்பு குறையும்போது சில தவறான செயல்களுக்கு வாய்ப்பு கிடைக்கலாம்.
போதைப்பொருள் உள்ளிட்ட சட்டவிரோத செயல்கள் குறித்த அச்சமும் இதன் ஒரு பகுதியாக இருக்கிறது.
ஆனால் இதற்காக ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்தையோ, மாநிலத்தையோ, கலாச்சாரத்தையோ குற்றம் சாட்டுவது சரியல்ல.
பிரச்சினை மனிதர்களின் பின்னணியில் இல்லை.
பிரச்சினை தவறான செயல்களில் உள்ளது.
அவற்றை எதிர்கொள்ள வேண்டியது அரசு, கல்வி நிறுவனங்கள், காவல்துறை மட்டுமல்ல.
பெற்றோர்களும் சமூகமும் இணைந்து செயல்பட வேண்டும்.
இராஜகம்பளம் — தன்னைக் காத்துக்கொண்டு, சமூகத்தையும் காக்க வேண்டிய நேரம்
இன்றைய வேகமான மாற்றங்கள் நமது சமூகத்தையும் பாதிக்கின்றன.
நமது குழந்தைகள் இன்று நம்முடைய கிராம எல்லைக்குள் மட்டும் வாழவில்லை.
சென்னை, கோவை, மதுரை, பெங்களூரு, ஹைதராபாத், மும்பை என நாட்டின் பல நகரங்களிலும் உலகின் பல பகுதிகளிலும் படிக்கிறார்கள், வேலை செய்கிறார்கள்.
அவர்களின் நண்பர்கள் பல்வேறு சமூகப் பின்னணிகளைச் சேர்ந்தவர்களாக இருக்கலாம்.
அவர்களின் வாழ்க்கை முறை நமது தலைமுறையிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டதாக இருக்கலாம்.
இதைப் பார்த்து பயந்து குழந்தைகளை உலகத்திலிருந்து தனிமைப்படுத்த முடியாது.
அதற்குப் பதிலாக உலகத்தை எதிர்கொள்ளும் அளவுக்கு அவர்களைத் தயார்படுத்த வேண்டும்.
இதில் இராஜகம்பள சமூகம் ஒரு முன்னுதாரணமாக மாற முடியும்.
நமது சமூகத்தின் பலம் வெறும் எண்ணிக்கையில் இல்லை.
நமது பலம் நமது சமூக நினைவிலும், உறவிலும், பண்பாட்டிலும், ஒற்றுமையிலும், மனிதநேயத்திலும் இருக்கிறது.
அந்தப் பலத்தை இன்றைய தலைமுறையின் தேவைகளோடு இணைத்தால், நமது குழந்தைகளை மட்டும் அல்ல; நம்மைச் சுற்றியுள்ள பொதுச்சமூகத்தையும் நல்ல பாதையில் அழைத்துச் செல்ல முடியும்.
சமூகச் சீரழிவைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் பார்வையாளர்களாக இருக்க வேண்டாம்
“சமூகம் இப்படித்தான் போய்க்கொண்டிருக்கிறது” என்று புலம்புவது எளிது.
“இன்றைய பிள்ளைகள் இப்படித்தான்” என்று குற்றம் சாட்டுவதும் எளிது.
“அரசு நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும்” என்று சொல்வதும் எளிது.
ஆனால் நாம் என்ன செய்கிறோம்?
அதுதான் கடினமான கேள்வி.
நமது குழந்தைகளுடன் எத்தனை மணி நேரம் பேசுகிறோம்?
நமது உறவினர்களின் குழந்தைகளின் கல்வி, வேலைவாய்ப்பு பற்றி எத்தனை முறை விசாரிக்கிறோம்?
நமது பகுதியில் உள்ள இளைஞர்களை நல்ல செயல்களில் ஈடுபடுத்த எத்தனை முயற்சிகள் செய்கிறோம்?
போதைப்பொருளுக்கு எதிராக எத்தனை விழிப்புணர்வு உரையாடல்களை நடத்துகிறோம்?
பொதுநிகழ்ச்சிகளில் சமூக முன்னேற்றம் பற்றி எத்தனை முறை பேசுகிறோம்?
இவற்றில்தான் நமது சமூகப் பொறுப்பு தொடங்குகிறது.
நமது சமூகக் கூட்டங்கள் புதிய நோக்கத்தைப் பெறட்டும்
திருமணம்.
காதுகுத்து.
விழா.
துக்க நிகழ்வு.
குடும்பச் சந்திப்பு.
நாம் கூடுகிறோம்.
ஆனால் எதைப் பற்றி பேசுகிறோம்?
“அவன் அப்படி…”
“அவள் இப்படி…”
“அவர்களுக்கு எவ்வளவு சொத்து…”
“அவருடைய பையன் என்ன செய்கிறான்…”
என்று பிறர் வாழ்க்கையைப் பற்றி பேசுவதற்குப் பதிலாக,
“நமது குழந்தைகள் என்ன செய்கிறார்கள்?”
என்று பேசத் தொடங்கலாமே!
“யாராவது நல்ல வேலை வாய்ப்பு பெற்றிருக்கிறார்களா?”
“நமது மாணவர்களுக்கு internship கிடைக்குமா?”
“போதைப்பொருளிலிருந்து இளைஞர்களை எப்படிக் காப்பது?”
“நமது குழந்தைகளுக்கு தொழில்நுட்பப் பயிற்சி எப்படி கொடுப்பது?”
“நமது சமூகத்தில் தொழில் தொடங்க விரும்பும் இளைஞர்களுக்கு உதவ முடியுமா?”
என்று பேசத் தொடங்கினால்…
ஒரு குடும்பச் சந்திப்பு கூட சமூக முன்னேற்றத்திற்கான சிறிய ஆலோசனைக் கூட்டமாக மாறிவிடும்.
இதுவே நமது பாரம்பரிய சமூகக் கட்டமைப்புக்கு ஒரு புதிய அர்த்தத்தைக் கொடுக்கும்.
“சமூகத்திற்கு என்ன கிடைக்கும்?” என்ற கேள்வியை மாற்றுவோம்
பொதுநிகழ்ச்சிக்கு அழைப்பு வந்தவுடன்:
“நமக்கு என்ன லாபம்?”
என்று கேட்பதைவிட,
“நாம் அங்கே சென்றால் சமூகத்திற்கு என்ன பயன்?”
என்று கேட்கும் பண்பை வளர்ப்போம்.
சமூகம் என்பது வேறு யாரோ அல்ல.
நாம்தான் சமூகம்.
நமது குடும்பங்களின் கூட்டுத்தொகையே சமூகம்.
ஒரு குடும்பம் பாதிக்கப்பட்டால் சமூகமும் பாதிக்கப்படுகிறது.
ஒரு இளைஞன் உயர்ந்தால் சமூகமும் உயர்கிறது.
நல்ல சமூகத்தை உருவாக்க இராஜகம்பள சமுதாயம் துணை நிற்க வேண்டும்
இன்று நமது சமூகத்தின் முன் ஒரு புதிய வாய்ப்பு இருக்கிறது.
நம்மை மட்டும் பாதுகாத்துக்கொள்வதல்ல.
நம்மைச் சுற்றியுள்ள சமூகத்திற்கும் நல்ல சிந்தனைகளை வழங்குவது.
நமது அனுபவத்தைப் பகிர்வது.
நமது பாரம்பரியத்தின் நல்ல அம்சங்களை எடுத்துக்காட்டுவது.
இளைஞர்களிடம் பொறுப்புணர்வை வளர்ப்பது.
பெற்றோரிடம் விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துவது.
கல்வி, தொழில்நுட்பம், வேலைவாய்ப்பு, தொழில் முனைவு ஆகியவற்றில் இளைஞர்களை ஊக்குவிப்பது.
போதைப்பொருள் உள்ளிட்ட சமூகத் தீமைகளுக்கு எதிராக விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்துவது.
இதுவே ஒரு சமூகத்தின் உண்மையான முன்னேற்றம்.
ஒரு சமூகத்தின் உயரம் அதன் கட்டிடங்களால் அளக்கப்படுவதில்லை.
அந்த சமூகத்தின் குழந்தைகள் எவ்வளவு பாதுகாப்பாகவும், பொறுப்புடனும், மனிதநேயத்துடனும் வளர்கிறார்கள் என்பதால்தான் அளக்கப்படுகிறது.
இராஜகம்பள சமூகம் அந்தப் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.
எல்லாவற்றையும் அரசால் சரிசெய்ய முடியாது
காவல்துறை கடுமையாகச் செயல்பட வேண்டும்.
போதைப்பொருள் விற்பனை கட்டுப்படுத்தப்பட வேண்டும்.
கல்வி நிறுவனங்களில் பாதுகாப்பு மேம்படுத்தப்பட வேண்டும்.
சட்டம் கடுமையாக அமல்படுத்தப்பட வேண்டும்.
இவை அனைத்தும் அவசியம்.
ஆனால்…
எந்த அரசாலும் ஒரு குழந்தையின் மனதுக்குள் 24 மணி நேரமும் காவல்துறை நிறுத்த முடியாது.
எந்தக் கல்லூரியும் ஒரு மாணவனின் வாழ்க்கையை வீட்டிலிருந்து கல்லூரி வரை முழுமையாகக் கண்காணிக்க முடியாது.
எந்தச் சட்டமும் பெற்றோர்–பிள்ளை உரையாடலுக்கு மாற்றாக இருக்க முடியாது.
அதனால்தான்:
குழந்தையின் முதல் காவல்துறை — பெற்றோர்.
குழந்தையின் முதல் ஆலோசகர் — பெற்றோர்.
குழந்தையின் முதல் முன்மாதிரி — பெற்றோர்.
அதேபோல்,
ஒரு குழந்தையை வழிநடத்தும் முதல் சமூகமும் — குடும்பம்தான்.
அமுதன் நமக்கு விட்டுச் செல்லும் மிகப்பெரிய கேள்வி
அமுதன் சம்பவத்தில் யார் சட்டப்படி குற்றவாளி என்பதை விசாரணை தீர்மானிக்கட்டும்.
அது நமது வேலை அல்ல.
ஆனால் அந்தச் சம்பவத்திலிருந்து பாடம் கற்றுக்கொள்வது நமது கடமை.
ஒரு குழந்தை தவறான பாதையில் செல்கிறதா?
அதை முதலில் யார் கவனிக்க வேண்டும்?
பெற்றோர்.
குழந்தை புதிய நண்பர்களுடன் பழகுகிறதா?
அதை அறிய வேண்டியது யார்?
பெற்றோர்.
குழந்தையின் நடத்தை திடீரென மாறுகிறதா?
அதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது யார்?
பெற்றோர்.
குழந்தைக்கு பணம் எங்கிருந்து வருகிறது, எங்கே செல்கிறது?
அதை அறிய வேண்டியது யார்?
பெற்றோர்.
குழந்தை பிரச்சினையில் சிக்கும்போது, தண்டிப்பதற்கு முன் அவனுடன் உட்கார்ந்து பேச வேண்டியது யார்?
பெற்றோர்.
“என் குழந்தை அப்படிச் செய்யாது” என்பதற்குப் பதிலாக…
நாம் இனிமேல் இப்படிச் சொல்லுவோம்:
“என் குழந்தை அப்படிச் செல்லாமல் இருக்க, நான் அவனுடன் தொடர்ந்து பேசுவேன்.”
“என் குழந்தையின் நண்பர்களை நான் அறிந்துகொள்வேன்.”
“அவன் சந்திக்கும் பிரச்சினைகளை அவன் என்னிடம் சொல்லும் அளவுக்கு நம்பிக்கையான உறவை உருவாக்குவேன்.”
“அவனுடைய தவறுகளை மறைக்காமல், அவற்றைத் திருத்துவதற்கு துணை நிற்பேன்.”
“அவனுக்கு கல்வியோடு வாழ்க்கைக் கல்வியையும் கொடுப்பேன்.”
இதுதான் உண்மையான பெற்றோர் பொறுப்பு.
நமது தலைமுறை செய்ய வேண்டிய மிகப்பெரிய பணி
நாம் நமது குழந்தைகளிடம் ஒரு கேள்வியை மட்டும் கேட்காமல், அவர்களுடன் ஒரு உரையாடலைத் தொடங்க வேண்டும்:
“நீ வாழ்க்கையில் என்ன ஆகப்போகிறாய்?”
என்பதற்குப் பதிலாக,
“நீ எப்படிப்பட்ட மனிதனாக வாழ விரும்புகிறாய்?”
என்று கேட்போம்.
வேலை கிடைப்பது வாழ்க்கையின் வெற்றி அல்ல.
பணம் சம்பாதிப்பது மட்டும் வெற்றி அல்ல.
பட்டம் பெறுவதும் மட்டும் வெற்றி அல்ல.
தன்னை கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு, பிறரை மதித்து, சமூகத்திற்கு பயனுள்ள மனிதனாக வாழ்வதே மிகப்பெரிய வெற்றி.
இந்தப் பார்வையை நமது குழந்தைகளிடம் விதைப்போம்.
கடைசியாக ஒரு வேண்டுகோள்…
அமுதன் போன்ற சம்பவங்கள் நாளை வேறு பெயரில் நமது செய்தித்தாளில் வரலாம்.
சமூகம் இரண்டு நாட்கள் பேசும்.
சமூக ஊடகங்களில் பதிவுகள் வரும்.
விவாதங்கள் நடக்கும்.
குற்றச்சாட்டுகள் எழும்.
பின்னர்…
மற்றொரு செய்தி வந்து அந்தச் செய்தியை மறைத்துவிடும்.
ஆனால் அந்த ஒரு குடும்பத்தின் வலி மட்டும் மறையாது.
ஒரு தாயின் கண்ணீர் மறையாது.
ஒரு தந்தையின் மனக்குமுறல் மறையாது.
ஒரு குடும்பத்தின் வெறுமை மறையாது.
அதனால்தான் நாம் அமுதனின் பெயரை ஒரு செய்தியாக மட்டும் கடந்து செல்லக் கூடாது.
அதை ஒரு எச்சரிக்கை மணியாக எடுத்துக்கொள்வோம்.
நமது வீடுகளில் குழந்தைகளுடன் பேசுவோம்.
அவர்களைப் புரிந்துகொள்வோம்.
அவர்களின் நண்பர்களை அறிந்துகொள்வோம்.
அவர்களின் மாற்றங்களை கவனிப்போம்.
உறவினர்களுடன் மீண்டும் தொடர்பை வலுப்படுத்துவோம்.
சமூகத்துடன் மீண்டும் இணைவோம்.
சுப–துக்க நிகழ்வுகளை வெறும் சடங்குகளாகப் பார்க்காமல் சமூக உரையாடலுக்கான வாய்ப்புகளாக மாற்றுவோம்.
இளைஞர்களின் கல்வி, வேலைவாய்ப்பு, தொழில், போதைப்பொருள் தடுப்பு, சமூகப் பொறுப்பு குறித்து பேசுவோம்.
நமது இராஜகம்பள சமூகத்தின் பாரம்பரிய பலத்தை நவீன காலத்தின் சவால்களை எதிர்கொள்ளப் பயன்படுத்துவோம்.
நம்மை மட்டும் காப்பாற்றிக்கொள்ளாமல், நம்மைச் சுற்றியுள்ள சமூகத்தையும் நல்ல பாதையில் அழைத்துச் செல்லும் சிந்தனைகளை உருவாக்குவோம்.
அரசு செய்யட்டும் என்று காத்திருக்காமல், நம்மால் முடிந்ததை நாமே செய்வோம்.
ஏனெனில்…
ஒரு குழந்தையை உருவாக்குவது ஒரு குடும்பத்தின் கடமை.
ஒரு நல்ல மனிதனை உருவாக்குவது சமூகத்தின் கடமை.
ஒரு நல்ல சமூகத்தை உருவாக்குவது நம் ஒவ்வொருவரின் கடமை.
நமது முன்னோர்கள் நமக்குக் கொடுத்த பாரம்பரியத்தை வெறும் நினைவாக வைத்திராமல், அதை நமது செயல்களில் உயிர்ப்பிப்போம்.
அமுதனுக்கு என்ன நடந்தது என்பதை வரலாறு ஒருநாள் சொல்லும்.
ஆனால் நமது குழந்தைகளுக்கு என்ன நடக்கப் போகிறது என்பதை நாம் இன்றே தீர்மானிக்க முடியும்.
நமது ஒவ்வொரு குடும்பத்திலும் “அமுதன்” உருவாகாமல் பார்த்துக்கொள்வோம்.
நம்மைச் சுற்றி நல்லதோர் சமூகத்தை உருவாக்குவோம்.
**அது அரசின் கையில் மட்டும் இல்லை.
கல்லூரியின் கையில் மட்டும் இல்லை.
சமூகத்தின் கையில் மட்டும் இல்லை.**
அது முதலில் — நமது கைகளில்தான் இருக்கிறது.
