விசுவாமித்திரர் உண்ணத் துணிந்த நாய் கறி! உயிரைக் காப்பாற்றுவதா? தர்மத்தைக் காப்பாற்றுவதா?

# உயிரைக் காப்பாற்றுவதா? தர்மத்தைக் காப்பாற்றுவதா?

விசுவாமித்திரர் – சண்டாளன் உரையாடலில் ஒளிந்திருக்கும் மகாபாரதத்தின் ஆழமான அறக்கருத்து

“உயிர் இருந்தால்தான் தர்மத்தை நிலைநாட்ட முடியும்!”

மகாபாரதம் என்பது வெறும் போர், அரசியல், குடும்பப் பகை ஆகியவற்றின் கதை மட்டுமல்ல. மனித வாழ்க்கையில் தர்மம் எவ்வாறு சோதிக்கப்படுகிறது என்பதையும், சில நேரங்களில் தர்மத்தின் வழக்கமான வரையறைகளையே வாழ்க்கை எவ்வாறு கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது என்பதையும் மகாபாரதம் பல்வேறு நிகழ்வுகளின் மூலம் எடுத்துரைக்கிறது.

அத்தகைய ஆழமான சம்பவங்களில் ஒன்றுதான் மகரிஷி விசுவாமித்திரரும் சண்டாளனும் நடத்திய உரையாடல்.

இந்தச் சம்பவம் மகாபாரதத்தின் சாந்தி பர்வம், பகுதி 141-ல் இடம்பெறுகிறது. பஞ்சம் போன்ற பேரிடர் காலத்தில் ஒருவர் எவ்வாறு வாழ வேண்டும்? உயிரைக் காப்பாற்றுவதற்காக வழக்கமான தர்ம விதிகளில் விதிவிலக்கு உண்டா? என்ற கேள்விகளுக்கு இந்தக் கதை வழியாக மகாபாரதம் சிந்திக்க வைக்கிறது.

பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் நீடித்த கொடிய பஞ்சம்

திரேதாயுகத்தின் இறுதியிலும் துவாபரயுகத்தின் தொடக்கத்திலும், பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் மழையே இல்லாத கொடிய வறட்சி ஏற்பட்டதாக மகாபாரதம் கூறுகிறது.

ஆறுகள் வற்றின.

குளங்களும் கிணறுகளும் நீரின்றிப் போயின.

விவசாயம் அழிந்தது.

கால்நடைகள் உணவின்றி இறந்தன.

மக்கள் வாழ்விடங்களை விட்டு வெளியேறினர்.

உணவு கிடைக்காததால் மக்கள் மட்டுமல்ல, முனிவர்களும் கூட தங்கள் வழக்கமான வாழ்க்கை முறையைத் தொடர முடியாத நிலை ஏற்பட்டது. பலர் பசியால் துன்புற்றனர்.

அந்தக் கொடிய பஞ்சத்தில் மகரிஷி விசுவாமித்திரரும் உணவின்றித் தவித்தார்.

தன் மனைவியையும் மகனையும் பாதுகாப்பான இடத்தில் விட்டுவிட்டு, உணவு தேடி அலைந்தார்.

உணவு தேடி அலைந்த விசுவாமித்திரர்

பல இடங்களுக்குச் சென்றும் அவருக்கு உணவு கிடைக்கவில்லை.

அரிசி இல்லை.

காய்கறி இல்லை.

பழம் இல்லை.

கிழங்கு இல்லை.

இறுதியில் பசி அவரை மிகவும் பலவீனப்படுத்தியது.

ஒரு காட்டுப்பகுதியில் இருந்த சண்டாளர்களின் குடியிருப்பை அவர் அடைந்தார்.

அங்கும் உணவு கிடைக்கவில்லை.

பசியால் தளர்ந்த விசுவாமித்திரர் கீழே விழும் நிலைக்கு வந்தார்.

அப்போது அவருடைய கண்களில் ஒரு காட்சி பட்டது.

ஒரு சண்டாளனின் குடிசையில் சமீபத்தில் கொல்லப்பட்டிருந்த நாயின் தொடைக்கறி ஒன்று கிடந்தது.

அதைப் பார்த்ததும் விசுவாமித்திரர் மனத்தில் ஒரு போராட்டம் தொடங்கியது.

 “உயிரைக் காப்பாற்ற வேண்டும்!”

நாய் கறி என்பது தாம் உண்ணக்கூடாத உணவு என்பதை விசுவாமித்திரர் நன்றாக அறிந்திருந்தார்.

ஆனால் பசி அவருடைய உயிரையே பறிக்கும் நிலையில் இருந்தது.

அவர் சிந்தித்தார்:

“இப்போது என் உயிர் போய்விட்டால், நான் தர்மத்தை எப்படிக் கடைப்பிடிப்பேன்?
உயிருடன் இருந்தால்தானே பின்னர் தவம் செய்து தர்மத்தை நிலைநாட்ட முடியும்?"

என்று.

இறுதியில் அந்த நாய் கறியை எடுத்துக்கொள்ள முடிவு செய்தார்.

இரவு நேரத்தில் சண்டாளர்கள் அனைவரும் உறங்கியபோது, விசுவாமித்திரர் அந்தக் குடிசைக்குள் நுழைந்தார்.

அவர் கறியை எடுக்க முயன்றபோது சண்டாளன் விழித்துக்கொண்டான்.

 “யார் அங்கே?”

சண்டாளன் கோபத்துடன்,

“யார் அங்கே? என்ன செய்கிறாய்?”

என்று கேட்டான்.

விசுவாமித்திரர் தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டார்.

“நான் விசுவாமித்திரன். பல நாட்களாக உணவின்றி இருக்கிறேன். பசியால் என் உயிரே போகும் நிலையில் இருக்கிறது. அதனால்தான் இந்த நாய் கறியை எடுத்துக்கொள்ள வந்தேன்.”

என்றார்.

விசுவாமித்திரர் போன்ற பெரிய முனிவர் தன் குடிசைக்கு வந்து நாய் கறியைத் திருட முயற்சிப்பதைப் பார்த்த சண்டாளன் அதிர்ச்சியடைந்தான்.

ஆனால் அவன் விசுவாமித்திரரை அவமதிக்கவில்லை.

மாறாக, அவரைத் தடுத்து நிறுத்த முயன்றான்.

சண்டாளனின் கேள்வி

சண்டாளன் கூறினான்:

“மகரிஷியே! நீங்கள் அறம் அறிந்தவர். வேதங்களை அறிந்தவர். இப்படிப்பட்ட உணவை எப்படி உண்ண முடியும்?”

“நாய் கறி தூய உணவு அல்ல. வேறு ஏதாவது உணவைத் தேடுங்கள்.”

என்றான்.

அதற்கு விசுவாமித்திரர்:

“வேறு உணவு எங்கே கிடைக்கும்? பல வீடுகளுக்குச் சென்றேன். எதுவும் கிடைக்கவில்லை. என்னால் இனி நடக்கக்கூட முடியவில்லை. பசி என் அறிவையே அழித்துவிட்டது.”

என்றார்.

பின்னர் அவர் மிகவும் முக்கியமான கருத்தை முன்வைத்தார்:

“உயிர் போய்விட்டால் தர்மத்தைச் செய்வதற்கான வாய்ப்பே இருக்காது. எனவே முதலில் உயிரைக் காப்பாற்ற வேண்டும்.”

“உயிர் காப்பது தர்மமா?”

சண்டாளன் விடவில்லை.

அவன் கூறினான்:

“உயிரைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்பதற்காக எதையும் செய்யலாம் என்று கூறிவிட முடியுமா? விதிகள் என்பவை விதிகள்தானே?”

விசுவாமித்திரர் பதிலளித்தார்:

“சாதாரண சூழ்நிலையில் இந்த உணவு தவறானது என்பதை நான் ஏற்றுக்கொள்கிறேன். ஆனால் இப்போது நான் உயிருக்கும் மரணத்திற்கும் இடையில் நிற்கிறேன்.”

“உயிருடன் இருப்பவன் பின்னர் தர்மத்தைச் செய்ய முடியும். இறந்துவிட்டால் எந்த அறத்தையும் செய்ய முடியாது.”

என்றார்.

மேலும், பசியால் ஏற்பட்ட ஆபத்தான சூழ்நிலையில் சில பெரிய முனிவர்களின் செயல்களை எடுத்துக்காட்டாகக் கூறி தமது நிலைப்பாட்டை விளக்கினார். குறிப்பாக அகத்தியர் பசியின் சூழலில் வாதாபி என்ற அசுரனை உண்ட சம்பவத்தை அவர் எடுத்துக்காட்டாகக் கூறுகிறார்.

சண்டாளனின் தர்ம வாதம்

சண்டாளன் மீண்டும் கூறினான்:

“மகரிஷியே! பெரியவர்கள் செய்த ஒவ்வொரு செயலையும் எல்லா சூழ்நிலைகளிலும் பின்பற்ற முடியாது.”

“தவறான செயல், தவறான செயல்தான். அதை யாரோ ஒருவர் செய்துவிட்டார் என்பதற்காக அது தர்மமாகிவிடாது.”

என்றான்.

மேலும்,

“நீங்கள் தர்மத்தை அறிந்தவர். உங்கள் தவத்தின் பலத்தையும் அறிவையும் இத்தகைய செயலால் அழித்துக்கொள்ள வேண்டாம்.”

என்று அறிவுறுத்தினான்.

விசுவாமித்திரரின் பதில்

விசுவாமித்திரர் கூறினார்:

“நான் இந்த உடலைக் காப்பாற்ற விரும்புகிறேன். ஏனெனில் இந்த உடல் இருந்தால்தான் தவம் செய்ய முடியும்; வேதத்தைப் பாதுகாக்க முடியும்; அறத்தை நிலைநாட்ட முடியும்.”

“உயிர் இருந்தால் பின்னர் தவம், அறிவு ஆகியவற்றின் மூலம் இப்போது ஏற்படும் குறையை நீக்கிக்கொள்ள முடியும்.”

என்றார்.

அவருடைய வாதத்தின் மையம் ஒன்றே:

“மரணத்தை ஏற்றுக்கொள்வதைவிட, உயிரைக் காப்பாற்றி பின்னர் தர்மப் பாதைக்குத் திரும்புவது சிறந்தது.”

நீண்ட விவாதத்தின் முடிவு

விசுவாமித்திரரும் சண்டாளனும் நீண்ட நேரம் தர்மத்தைப் பற்றி விவாதித்தனர்.

சண்டாளன் கூட விசுவாமித்திரரின் எதிரியாக அல்லாமல், அவருடைய நலனை விரும்பும் நண்பனைப் போலவே அவரைத் தடுக்க முயன்றான்.

அவன் கூறிய கருத்து மிகவும் ஆழமானது:

“உங்களுக்கு நன்மை செய்யவே நான் உங்களைத் தடுக்கிறேன். ஆசையால் தவறான செயலைச் செய்யாதீர்கள்.”

ஆனால் விசுவாமித்திரர் தமது முடிவில் உறுதியாக இருந்தார்.

இறுதியில் அவர் அந்த நாய் கறியை எடுத்துக்கொண்டார்.

ஆனால் விசுவாமித்திரர் அதை உடனே உண்ணவில்லை!

இங்கேதான் இந்தக் கதையின் முக்கியமான திருப்பம் வருகிறது.

விசுவாமித்திரர் நாய் கறியை எடுத்துக்கொண்டு காட்டுக்குச் சென்றார்.

அங்கே தமது மனைவியுடன் சேர்ந்து அதை உண்ணத் தயாரானார்.

ஆனால் அவர் அதை சாதாரணமாக எடுத்துக்கொண்டு சாப்பிடவில்லை.

முதலில் முறையான சடங்குகளைச் செய்ய முடிவு செய்தார்.

தீ மூட்டி, வேள்வி முறைகளின்படி அந்த இறைச்சியைச் சமைத்தார்.

பின்னர் தெய்வங்களுக்கும் பித்ருக்களுக்கும் உரிய சடங்குகளைச் செய்தார்.

மழையைப் பொழிந்த இந்திரன்

அந்த நேரத்தில் எதிர்பாராத மாற்றம் ஏற்பட்டது.

தேவேந்திரன் இந்திரன் பெருமழையைப் பொழிந்தான்.

நீண்ட காலமாக மழையின்றி வாடியிருந்த பூமி மீண்டும் உயிர் பெறத் தொடங்கியது.

தாவரங்களும் மூலிகைகளும் மீண்டும் வளரத் தொடங்கின.

உயிரினங்கள் புத்துயிர் பெற்றன.

ஆனால் விசுவாமித்திரர் ஏற்கனவே தொடங்கிய சடங்குகளை முறையாக முடித்தார்.

அதன்பிறகு, மகாபாரதக் கூற்றுப்படி, அவர் அந்த இறைச்சியை உண்டார்.

பின்னர் நீண்ட காலம் கடுமையான தவம் செய்து, தமது பாவங்களைத் தவத்தாலும் ஞானத்தாலும் நீக்கிக் கொண்டு மிக உயர்ந்த ஆன்மிக நிலையை அடைந்தார்.

இந்தக் கதை நமக்குச் சொல்லும் பாடம் என்ன?

இந்தக் கதையை வெறும் “விசுவாமித்திரர் நாய் கறி சாப்பிட்டார்” என்று மட்டும் பார்ப்பது மகாபாரதம் சொல்லும் உண்மையான கருத்தை மிகவும் சுருக்கிவிடும்.

இந்தக் கதையின் மையத்தில் இருப்பது “ஆபத்தர்மம்”

அதாவது, சாதாரண சூழ்நிலையில் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய தர்ம விதிகள், உயிருக்கு ஆபத்து ஏற்பட்டுள்ள அசாதாரண சூழ்நிலையில் எவ்வாறு அணுகப்பட வேண்டும் என்பதே ஆபத்தர்மத்தின் கேள்வி.

விசுவாமித்திரரின் வாதம்:

“உயிர் இருந்தால்தான் அறத்தையும் தர்மத்தையும் மீண்டும் நிலைநாட்ட முடியும்.”

அதே நேரத்தில் சண்டாளன் எழுப்பும் கேள்வியும் அவ்வளவு முக்கியமானது:

“ஆபத்து வந்துவிட்டது என்பதற்காக ஒவ்வொரு தவறையும் தர்மம் என்று நியாயப்படுத்தலாமா?”

இந்த இரண்டு கருத்துகளுக்கும் இடையிலான போராட்டம்தான் இந்தக் கதையின் ஆழம்.

 தர்மம் என்பது வெறும் விதிகளின் தொகுப்பு அல்ல

மகாபாரதத்தின் சிறப்பு இதில்தான் இருக்கிறது.

அது எப்போதும்:

“இதுதான் தர்மம்; இதுதான் அதர்மம்”

என்று எளிதாக முடித்துவிடுவதில்லை.

சில நேரங்களில் சூழ்நிலையைப் பார்க்கச் சொல்கிறது.

ஒருவருடைய நோக்கம் என்ன?

அவருக்கு வேறு வழி இருந்ததா?

அவருடைய உயிருக்கு உண்மையான ஆபத்து இருந்ததா?

அவர் செய்த செயல் சுயநலத்திற்காகவா அல்லது உயிரைக் காப்பாற்றுவதற்காகவா?

பின்னர் அவர் தன் தவறை உணர்ந்து திருத்திக்கொண்டாரா?

என்பதையெல்லாம் ஆராயச் செய்கிறது.

 இன்றைய வாழ்க்கைக்கும் பொருந்தும் பாடம்

வாழ்க்கையில் சில நேரங்களில் நாமும் எதிர்பாராத நெருக்கடிகளைச் சந்திக்கிறோம்.

அப்போது இரண்டு தீவிரமான தவறுகளைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

முதல் தவறு:

எந்தச் சூழ்நிலையிலும் விதிகளைப் புரிந்துகொள்ளாமல் இயந்திரத்தனமாகப் பின்பற்றுவது.

இரண்டாவது தவறு:

“சூழ்நிலைதான் காரணம்” என்று சொல்லி ஒவ்வொரு தவறையும் நியாயப்படுத்துவது.

விசுவாமித்திரர்–சண்டாளன் உரையாடல் இந்த இரண்டிற்கும் இடையில் விவேகத்துடன் முடிவு எடுக்க வேண்டும் என்று நம்மைச் சிந்திக்க வைக்கிறது.

மகாபாரதம் இறுதியில் வலியுறுத்தும் கருத்து:

“உயிரைக் காப்பாற்று; ஆனால் அறிவை இழக்காதே.
நெருக்கடியிலும் தர்மத்தின் எல்லையை ஆராய்ந்து நட."

நிறைவாக...

விசுவாமித்திரரின் இந்த நிகழ்வு நமக்கு ஒரு முக்கியமான உண்மையை உணர்த்துகிறது:

தர்மத்தைப் புரிந்துகொள்வது எளிது;
ஆனால் தர்மம் சோதிக்கப்படும் தருணத்தில் சரியான முடிவை எடுப்பதே உண்மையான சோதனை.

பசி, வறுமை, பேரிடர், போர், நோய், இயற்கைப் பேரழிவு போன்ற ஆபத்தான சூழ்நிலைகளில் மனிதன் எவ்வாறு நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற கேள்விக்கு, ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முன்பே மகாபாரதம் “ஆபத்தர்மம்” என்ற சிந்தனையை முன்வைத்திருக்கிறது.

விசுவாமித்திரர் நாய் கறியை உண்ட சம்பவம் அதனால் ஒரு உணவுக் கதையல்ல.

அது உயிர், தர்மம், சூழ்நிலை, மனித அறிவு ஆகிய நான்கிற்கும் இடையிலான மிக ஆழமான உரையாடல்.

ஆதாரம்:*மகாபாரதம் – சாந்தி பர்வம் – ஆபத்தர்மானுசாசனப் பகுதி – 141.*