பகுதி 2 — கிரேக்கமும் ரோமும்: ஜனநாயகம், தத்துவம், பேரரசு ஆகியவற்றின் நிழலில் அடிமைத்தனம்
இதில் ஏதென்ஸின் ஜனநாயகம் யாருக்கானது, குடிமக்களின் உரிமைகளுக்குப் பின்னால் அடிமைகளின் உழைப்பு எவ்வாறு இருந்தது, அடிமைகளின் அன்றாட வாழ்க்கை எப்படி அமைந்தது என்பவற்றை வரலாற்றுப் பின்னணியுடன் ஆராய்வோம்.
கட்டுரை 2.1 — ஏதென்ஸின் ஜனநாயகமும் அடிமைகளின் வாழ்க்கையும்
குடிமக்களுக்கு வாக்குரிமையும் அரசியல் சுதந்திரமும் வழங்கிய ஏதென்ஸ், ஆயிரக்கணக்கான மனிதர்களின் சுதந்திரத்தை ஏன் மறுத்தது?
ஜனநாயகத்தின் தொட்டிலில் ஒரு முரண்பாடு!
உலக அரசியல் வரலாற்றில் மிக முக்கியமான இடத்தைப் பெற்ற நகரம் ஏதென்ஸ். மக்களின் ஆட்சி, குடிமக்களின் பங்கேற்பு, பொதுச்சபை விவாதங்கள், நீதிமன்ற நடைமுறைகள், கலை, இலக்கியம், தத்துவம் எனப் பல துறைகளில் ஏதென்ஸ் ஏற்படுத்திய தாக்கம் இன்றளவும் பேசப்படுகிறது.
இன்றைய ஜனநாயகச் சிந்தனையின் வரலாற்றைப் படிக்கும்போது, பண்டைய ஏதென்ஸைத் தவிர்த்துவிட முடியாது. ஆனால் அந்த ஜனநாயகத்தின் இன்னொரு பக்கத்தைப் பற்றியும் நாம் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
ஒரு பக்கம், சுதந்திரக் குடிமக்கள் அரசின் முடிவுகளை விவாதித்தார்கள்; சட்டங்களைப் பற்றிப் பேசினார்கள்; ஆட்சியாளர்களைக் கேள்வி கேட்டார்கள். இன்னொரு பக்கம், அதே நகரத்தில் வாழ்ந்த அடிமைப்படுத்தப்பட்ட மனிதர்களுக்கு அரசியல் உரிமைகள் மட்டுமல்ல, தங்கள் வாழ்க்கையைத் தாங்களே தீர்மானிக்கும் அடிப்படைச் சுதந்திரம்கூட மறுக்கப்பட்டது.
இதுதான் ஏதென்ஸின் வரலாற்றில் காணப்படும் மிகப் பெரிய முரண்பாடு.
சுதந்திரத்தைப் பற்றிப் பெருமையாகப் பேசிய ஒரு சமூகம், சில மனிதர்களின் சுதந்திரத்தைப் பறித்துக்கொண்டு தனது பொருளாதாரத்தையும் சமூக அமைப்பையும் எவ்வாறு இயக்கியது?
இந்தக் கேள்விக்கான விடையைத் தேடுவதே இக்கட்டுரையின் நோக்கம்.
1. ஏதென்ஸ் என்ற நகரமும் அதன் ஜனநாயக வளர்ச்சியும்
பண்டைய கிரேக்கத்தில் ஏதென்ஸ் ஒரு முக்கியமான நகர-அரசாக (City-State / Polis) விளங்கியது. கி.மு. ஐந்தாம் நூற்றாண்டில், குறிப்பாகப் பெரிக்கிள்ஸ் காலத்தில், ஏதென்ஸின் அரசியல், கலை, கட்டடக்கலை, இலக்கியம் ஆகியவை குறிப்பிடத்தக்க வளர்ச்சியை அடைந்தன.
ஏதென்ஸின் ஜனநாயக அமைப்பில் குடிமக்கள் நேரடியாக அரசியல் நடவடிக்கைகளில் பங்கேற்கும் வாய்ப்பைப் பெற்றிருந்தனர். மக்கள் மன்றத்தில் அரசின் முக்கிய முடிவுகள் விவாதிக்கப்பட்டன. குடிமக்கள் நீதிமன்றங்களிலும் பங்கேற்றனர்.
ஆனால் இங்கு ஒரு முக்கியமான உண்மையைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
ஏதென்ஸின் ஜனநாயகம் அங்கு வாழ்ந்த அனைவருக்குமான ஜனநாயகம் அல்ல.
பொதுவாக, ஏதென்ஸில் பிறந்த வயது வந்த ஆண் குடிமக்களுக்கே முழுமையான அரசியல் உரிமைகள் வழங்கப்பட்டிருந்தன. பெண்கள், அடிமைகள், குடியுரிமை பெறாத வெளிநாட்டுக் குடியேறிகள் ஆகியோர் அந்த அரசியல் உரிமைகளிலிருந்து விலக்கப்பட்டிருந்தனர்.
அதாவது, ஒரு மனிதர் ஏதென்ஸில் வாழ்ந்தார் என்பதற்காகவே அவர் ஏதென்ஸின் அரசியல் சமூகத்தில் சம உரிமை பெற்றவராகிவிட முடியாது.
2. ஏதென்ஸில் அடிமைகள் யார்?
ஏதென்ஸில் அடிமைகளாக இருந்தவர்கள் ஒரே பின்னணியைச் சேர்ந்தவர்கள் அல்ல. பல்வேறு போர்கள், கடற்கொள்ளை, மனித வணிகம், அடிமைச் சந்தைகள் போன்ற வழிகளின் மூலம் மனிதர்கள் அடிமைகளாக்கப்பட்டனர்.
அவர்களில் பலர் கிரேக்கத்திற்கு வெளியிலிருந்து கொண்டுவரப்பட்டவர்கள். திரேஸ், கருங்கடல் பகுதிகள், அனடோலியா மற்றும் பிற பகுதிகளைச் சேர்ந்தவர்களும் அடிமைகளாக விற்கப்பட்டனர்.
ஒருவர் அடிமையாக மாறிய பிறகு, அவரது உழைப்பையும் வாழ்க்கையையும் பெரும்பாலும் உரிமையாளர் கட்டுப்படுத்தினார். அவர் எங்கு வேலை செய்ய வேண்டும், எவ்வளவு நேரம் உழைக்க வேண்டும், எங்கு தங்க வேண்டும் என்பவற்றைத் தீர்மானிக்கும் அதிகாரம் உரிமையாளரிடம் இருந்தது.
அடிமைகளின் எண்ணிக்கை குறித்து வரலாற்றாசிரியர்களிடையே கருத்து வேறுபாடுகள் உள்ளன. பண்டைய நூல்களில் காணப்படும் மிகப் பெரிய எண்ணிக்கைகளை அப்படியே ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. நவீன ஆய்வுகள் பல்வேறு மதிப்பீடுகளை முன்வைக்கின்றன. எனவே, ஒரு குறிப்பிட்ட எண்ணிக்கையை உறுதியான வரலாற்று உண்மையாகக் கூறுவது சரியல்ல.
3. வீடுகளுக்குள் மறைந்திருந்த அடிமை உழைப்பு
ஏதென்ஸின் சமூக வாழ்க்கையில் வீடுகள் முக்கியப் பங்கு வகித்தன. செல்வந்தக் குடும்பங்களில் வீட்டு வேலைகளைச் செய்வதற்காக அடிமைகள் பயன்படுத்தப்பட்டனர்.
அவர்களின் பணிகள் பலவகையானவை:
- சமையல் செய்தல் மற்றும் உணவு பரிமாறுதல்.
- வீட்டைச் சுத்தம் செய்தல் மற்றும் பராமரித்தல்.
- தண்ணீர் எடுத்துவருதல் மற்றும் அன்றாடத் தேவைகளை நிறைவேற்றுதல்.
- குழந்தைகளைப் பராமரித்தல்.
- குடும்ப உறுப்பினர்களுக்குத் தேவையான பல்வேறு சேவைகளைச் செய்தல்.
சில அடிமைகள் திறமையான கைவினைஞர்களாகவும் கணக்குப் பணியாளர்களாகவும் பணியாற்றினர். சிலர் உரிமையாளரின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் தனியாகத் தொழில் செய்து வருமானத்தின் ஒரு பகுதியை அவரிடம் செலுத்தினர்.
வெளிப்படையாகப் பார்க்கும்போது, சில அடிமைகளின் வாழ்க்கை மற்றவர்களைவிட வசதியாக இருந்திருக்கலாம். ஆனால் அவர்களுக்கு வழங்கப்பட்ட சலுகைகள் சட்டபூர்வமான சமத்துவத்தைக் குறிக்கவில்லை. அவர்களின் சுதந்திரம் உரிமையாளரின் விருப்பத்தையும் அதிகாரத்தையும் சார்ந்திருந்தது.
4. பட்டறைகள், தொழில்கள், வணிகம் – உழைப்பின் பின்னணியில் அடிமைகள்
ஏதென்ஸ் கலை, கைவினை, உலோக வேலை, மட்பாண்டத் தயாரிப்பு, வணிகம் போன்ற துறைகளிலும் வளர்ச்சி பெற்றிருந்தது.
இந்தப் பொருளாதார நடவடிக்கைகளில் அடிமைகளின் உழைப்பு பயன்படுத்தப்பட்டது.
சில பட்டறைகளில் பல அடிமைகள் ஒரே இடத்தில் வேலை செய்தனர். உலோகப் பொருட்கள் தயாரித்தல், மட்பாண்டங்கள் செய்தல், தோல் பதனிடுதல், பல்வேறு கைவினைப் பொருட்களை உருவாக்குதல் போன்ற பணிகளில் அவர்கள் ஈடுபடுத்தப்பட்டனர்.
சில அடிமைகள் தங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட பணியைச் செய்து வருமானம் ஈட்ட அனுமதிக்கப்பட்டனர். ஆனால் அந்த வருமானத்தின் மீது அவர்களுக்கு முழுமையான உரிமை இருந்ததாகக் கருத முடியாது.
இங்கே கவனிக்க வேண்டிய ஒரு வரலாற்று அம்சம் உண்டு. ஏதென்ஸில் சுதந்திரக் குடிமக்களும், குடியுரிமை இல்லாத வெளிநாட்டினரும், அடிமைகளும் சில தொழில்களில் ஒன்றாகப் பணியாற்றினர். ஒரே தொழிலைச் செய்வதால் ஒருவரின் சட்டநிலை மாறிவிடவில்லை. சமூகத்தில் அவரவர் உரிமைகள் அவர்களின் குடியுரிமை மற்றும் சட்ட அந்தஸ்தைப் பொறுத்தே தீர்மானிக்கப்பட்டன.
5. லாரியன் வெள்ளிச் சுரங்கங்கள்: செல்வத்தின் பின்னால் இருந்த மனிதத் துயரம்ஏதென்ஸின் பொருளாதார வரலாற்றில் லாரியன் (Laurion) வெள்ளிச் சுரங்கங்களுக்கு மிக முக்கியமான இடம் உண்டு.
அட்டிக்கா பகுதியில் அமைந்திருந்த இந்தச் சுரங்கங்களில் வெள்ளி தாதுக்கள் வெட்டியெடுக்கப்பட்டன. அங்கிருந்து கிடைத்த வெள்ளி ஏதென்ஸின் செல்வத்தையும் அரசின் வருவாயையும் அதிகரிக்க உதவியது.
குறிப்பாகக் கி.மு. ஐந்தாம் நூற்றாண்டில், இந்தச் சுரங்கங்களில் கிடைத்த வருவாய் ஏதென்ஸின் கடற்படை வளர்ச்சிக்கும் அரசின் வலிமைக்கும் பங்களித்தது. பாரசீகப் படையெடுப்புகளை எதிர்கொண்ட காலத்தில் ஏதென்ஸ் தனது கடற்படையை வலுப்படுத்துவதற்கு வெள்ளி வருவாய் உதவியதாக வரலாற்று ஆய்வுகள் குறிப்பிடுகின்றன.
ஆனால் அந்தச் செல்வத்தை உருவாக்கிய உழைப்பில் பெரும் பகுதியை அடிமைப்படுத்தப்பட்ட மனிதர்களே செய்தனர்.
பூமிக்கு அடியில் அமைந்த குறுகிய சுரங்கப் பாதைகளில் தாதுக்களை வெட்டியெடுத்தல், அவற்றை வெளியே கொண்டுவருதல், தாதுக்களைப் பிரித்தெடுத்தல் போன்ற கடினமான பணிகளை அவர்கள் மேற்கொண்டனர்.சுரங்க வேலை என்பது உடலுக்கு ஆபத்தானதும் கடுமையான உழைப்பைக் கோருவதுமான தொழிலாக இருந்தது. அங்கு பணியாற்றிய அடிமைகளின் தனிப்பட்ட அனுபவங்களைப் பற்றிய நேரடி சாட்சியங்கள் குறைவாகவே கிடைக்கின்றன. எனவே அவர்களின் வாழ்க்கையை விவரிக்கும்போது கிடைக்கும் தொல்லியல் மற்றும் எழுத்து ஆதாரங்களின் வரம்புகளையும் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.
ஏதென்ஸின் புகழ்பெற்ற ஜனநாயகக் காலத்தின் பொருளாதார வலிமைக்குப் பின்னால் இந்த அடிமை உழைப்பும் இருந்தது என்பது மறுக்க முடியாத வரலாற்று உண்மை.
6. அரசாங்கப் பணிகளிலும் அடிமைகள்!
ஏதென்ஸில் தனிநபர்களுக்குச் சொந்தமான அடிமைகள் மட்டுமல்லாமல், நகர-அரசுக்குச் சொந்தமான பொதுமக்கள் அடிமைகளும் இருந்தனர். இவர்களை கிரேக்க மொழியில் Dēmosioi என்று அழைத்தனர்.
இவர்கள் சில முக்கியமான நிர்வாகப் பணிகளில் ஈடுபடுத்தப்பட்டனர்.
- ஆவணங்களைப் பராமரித்தல்.
- கணக்குப் பதிவுகள் மற்றும் நிர்வாகப் பணிகள்.
- நீதிமன்றங்களில் எழுத்தர் பணிகள்.
- நாணயங்களின் தரத்தைச் சோதித்தல்.
- காவல் மற்றும் பொதுஒழுங்கு தொடர்பான பணிகள்.
இதில் வியப்பூட்டும் முரண்பாடு என்னவென்றால், ஏதென்ஸின் ஜனநாயக அரசாங்கத்தின் அன்றாட நிர்வாகப் பணிகளைச் செய்வதற்குக்கூட அடிமைப்படுத்தப்பட்ட மனிதர்கள் பயன்படுத்தப்பட்டனர்.
அவர்களில் சிலர் கல்வியறிவும் தொழில்திறனும் பெற்றிருந்தனர். சில பணிகளில் அவர்கள் சுதந்திரக் குடிமக்களைவிட அதிகமான நிர்வாக அனுபவத்தையும் பெற்றிருந்திருக்கலாம்.
ஆனால் அரசு நிர்வாகத்தில் பங்கேற்றதாலேயே அவர்களுக்கு அரசியல் குடியுரிமை கிடைத்துவிடவில்லை.
7. ஏதென்ஸின் ஜனநாயகத்தில் பெண்களும் அடிமைகளும்
ஏதென்ஸின் ஜனநாயகத்தைப் புரிந்துகொள்ளும்போது பெண்களின் நிலையும் கவனிக்கப்பட வேண்டும்.
அந்தக் காலத்தில் பெண்கள் பொதுவாக அரசியல் மன்றங்களில் வாக்களிக்கும் உரிமையைப் பெற்றிருக்கவில்லை. குடும்பம், வீடு, குழந்தைப் பராமரிப்பு, உற்பத்தி சார்ந்த பணிகள் போன்றவற்றில் அவர்கள் முக்கியப் பங்கு வகித்தனர்.
அதேபோல், அடிமைகளுக்கும் அரசியல் உரிமைகள் இல்லை.
எனவே ஏதென்ஸின் அரசியல் அமைப்பு என்பது அனைவருக்கும் சம உரிமை வழங்கிய நவீன ஜனநாயகத்தின் வடிவம் அல்ல. அது குறிப்பிட்ட குடிமக்கள் குழுவுக்குள் நேரடி அரசியல் பங்கேற்பை வழங்கிய ஒரு பண்டைய அமைப்பு.
இந்த வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொள்வது மிகவும் அவசியம். ஏனெனில், இன்றைய ஜனநாயகத்தின் அடிப்படை மதிப்புகளைக் கொண்டு பண்டைய ஏதென்ஸை முழுமையாக மதிப்பிட முடியாது என்றாலும், அதன் சமூக அநீதிகளை மறைத்துவிடவும் கூடாது.
8. அடிமைகளுக்கு விடுதலை கிடைத்ததா?
ஏதென்ஸில் சில அடிமைகள் விடுதலை பெறுவதற்கான வாய்ப்புகளையும் பெற்றிருந்தனர்.
சிலர் தங்கள் உழைப்பின் மூலம் பணம் சேமித்து, உரிமையாளரிடம் பணம் கொடுத்து விடுதலை பெற்றிருக்கலாம். சிலருக்கு உரிமையாளர்கள் விடுதலை வழங்கியிருக்கலாம். சிலருக்கு குறிப்பிட்ட சூழ்நிலைகளில் விடுதலை கிடைத்தது.
ஆனால் விடுதலை பெற்றுவிட்டால் உடனடியாக முழுமையான குடியுரிமை கிடைத்துவிடும் என்று பொருள் அல்ல.
விடுதலை பெற்றவர்களின் சமூக மற்றும் சட்ட அந்தஸ்து பல்வேறு கட்டுப்பாடுகளுக்கு உட்பட்டிருந்தது. அவர்கள் முழுமையான ஏதெனியக் குடிமக்களாக மாறுவது பொதுவான நடைமுறை அல்ல.
இதனால் அடிமைத்தனத்திலிருந்து வெளியேறுவதற்கான வாய்ப்புகள் இருந்தாலும், அந்த வாய்ப்பு அனைவருக்கும் சமமாகக் கிடைக்கவில்லை என்பதை உணர முடிகிறது.
9. அடிமைகள் எதிர்த்தார்களா?
அடிமைகள் அனைவரும் தங்கள் நிலையை அமைதியாக ஏற்றுக்கொண்டார்கள் என்று நினைப்பது தவறு.
மனிதர்கள் தங்கள் சுதந்திரத்தை இழந்த சூழலிலும், கிடைக்கும் சிறிய வாய்ப்புகளின் வழியாக எதிர்ப்பை வெளிப்படுத்தியுள்ளனர்.
பண்டைய ஏதென்ஸிலும் அடிமைகள் தங்கள் உரிமையாளர்களின் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து தப்பித்தல், வேலைகளைத் தாமதப்படுத்துதல், தங்களுக்கு வழங்கப்பட்ட பணிகளில் ஒத்துழைப்பைக் குறைத்தல், தப்பிச் செல்ல முயற்சித்தல் போன்ற வழிகளில் எதிர்ப்பை வெளிப்படுத்தியிருக்கலாம் என்று வரலாற்று ஆய்வுகள் சுட்டுகின்றன.
ஆனால் அடிமைகளின் சொந்தக் குரலில் எழுதப்பட்ட பதிவுகள் மிகக் குறைவு. நமக்குக் கிடைக்கும் பெரும்பாலான எழுத்து ஆதாரங்கள் அடிமை உரிமையாளர்கள், அரசியல் தலைவர்கள், தத்துவவாதிகள் அல்லது சுதந்திரமான குடிமக்களிடமிருந்து வந்தவை.
எனவே அடிமைகளின் மனநிலை, எதிர்ப்பு, அன்றாட அனுபவங்கள் ஆகியவற்றை முழுமையாக அறிந்துவிட்டோம் என்று கூற முடியாது. கிடைக்கும் ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் மட்டுமே அவற்றை ஆராய வேண்டும்.
10. ஜனநாயகமும் அடிமைத்தனமும் – வரலாறு சொல்லும் பாடம்
ஏதென்ஸின் வரலாறு நமக்கு ஒரு முக்கியமான கேள்வியை எழுப்புகிறது.
ஒரு நாட்டில் சிலருக்கு அரசியல் சுதந்திரம் இருப்பதாலேயே அந்த நாடு அனைவருக்கும் சுதந்திரமான நாடாகிவிடுமா?
ஏதென்ஸின் குடிமக்கள் அரசியல் முடிவுகளில் பங்கேற்றார்கள். ஆனால் அந்த உரிமை சமூகத்தில் வாழ்ந்த அனைவருக்கும் வழங்கப்படவில்லை.
அதே நேரத்தில், ஏதென்ஸின் பொருளாதாரம் முழுவதும் அடிமைகளின் உழைப்பால் மட்டுமே இயங்கியது என்று கூறுவதும் மிகைப்படுத்தலாகும். அங்கு சுதந்திரமான விவசாயிகள், கைவினைஞர்கள், கூலித் தொழிலாளர்கள், பெண்கள், வெளிநாட்டுக் குடியேறிகள் ஆகியோரும் உழைத்தனர். அடிமை உழைப்பு முக்கியமானதாக இருந்தாலும், அது மட்டுமே பொருளாதாரத்தின் அடித்தளம் என்று கூற முடியாது.
எனவே ஏதென்ஸின் வரலாற்றை நாம் இரண்டு கோணங்களில் அணுக வேண்டும்:
மக்களின் நேரடி அரசியல் பங்கேற்புக்கு வழிவகுத்த ஜனநாயக வளர்ச்சி.
அதே சமூகத்தில் மனிதர்களைச் சொத்தாகக் கருதி அவர்களின் உழைப்பையும் சுதந்திரத்தையும் கட்டுப்படுத்திய அடிமை முறை.
இந்த இரண்டையும் இணைத்துப் பார்க்கும்போதுதான் ஏதென்ஸின் வரலாற்றை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.
சுதந்திரத்தின் எல்லை யாரால் தீர்மானிக்கப்பட்டது?
ஏதென்ஸ் உலகிற்கு ஜனநாயகச் சிந்தனையின் முக்கியமான வரலாற்றுப் பாடத்தை வழங்கியது. ஆனால் அந்த ஜனநாயகத்தின் எல்லைகள் அக்காலச் சமூகத்தின் குடியுரிமை வரையறைகளால் தீர்மானிக்கப்பட்டிருந்தன.
அரசியல் சுதந்திரம் பெற்றிருந்த குடிமக்களின் வாழ்க்கைக்கு அருகிலேயே, தங்கள் வாழ்க்கையைத் தாங்களே தீர்மானிக்க முடியாத அடிமைகளின் வாழ்க்கையும் இருந்தது.
இன்று நாம் ஜனநாயகம், மனித உரிமை, சமத்துவம், தனிமனிதச் சுதந்திரம் என்று பேசும்போது, பண்டைய ஏதென்ஸின் இந்த முரண்பாடு ஒரு வரலாற்று எச்சரிக்கையாக நம்முன் நிற்கிறது.
சுதந்திரம் என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்தினருக்கான சலுகையாக இருக்கக்கூடாது; அது ஒவ்வொரு மனிதருக்கும் உரிய அடிப்படை உரிமையாக இருக்க வேண்டும்.
இதுவே ஏதென்ஸின் அடிமை வரலாறு நமக்குச் சொல்லும் மிக முக்கியமான பாடம்.
ஆதார நூல்கள் மற்றும் ஆய்வுகள்
- T. E. Rihll, Classical Athens, The Cambridge World History of Slavery, Cambridge University Press.
2. Paulin Ismard, Democracy’s Slaves: A Political History of Ancient Greece.
3.George Tridimas, Choice of Slavery Institutions in Ancient Greece: Athenian Chattels and Spartan Helots (2023).
4.Population and Economy in Classical Athens – Non-Citizens and Slave Population.
5.Gemological Institute of America – Ancient Silver Mines at Laurium.