பஞ்சமும் பக்கிங்ஹாம் கால்வாயும் – பசியின் கொடுமையில் உருவான நீர்வழிப் பாதை!

இங்கிலாந்தின் கால்வாய் புரட்சியிலிருந்து சென்னையின் பக்கிங்ஹாம் கால்வாய் வரை

பகுதி 8 – பஞ்சமும் பக்கிங்ஹாம் கால்வாயும்: பசியின் கொடுமையில் உருவான நீர்வழிப் பாதை!
வரலாறு அறிவோம் – வாழ்வில் தெளிவோம்!

1877-ஆம் ஆண்டு... தென்னிந்தியாவின் பல பகுதிகளில் மழை பொய்த்துப்போயிருந்தது. வயல்கள் வறண்டன. கால்நடைகளுக்கு உணவில்லை. உணவுப் பொருட்களின் விலை உயர்ந்தது. வேலை தேடி மக்கள் ஊர் ஊராக அலைந்தனர். பசியால் உயிரிழப்புகள் அதிகரித்தன.

அந்தக் கொடூரமான காலத்தில், சென்னையின் மண்ணில் ஆயிரக்கணக்கான மனிதர்களின் உழைப்பால் ஒரு நீர்வழிப் பாதை உருவானது. இன்று நாம் பக்கிங்ஹாம் கால்வாய் என்று அழைக்கும் அந்தப் பாதையின் வரலாற்றில், ஒரு பஞ்சத்தின் கண்ணீரும், பிழைக்கப் போராடிய மக்களின் வியர்வையும் கலந்திருக்கின்றன.

இந்தப் பகுதி, கால்வாயின் பொறியியல் வரலாற்றை மட்டுமல்ல; அதன் பின்னால் இருந்த மனித வாழ்க்கையையும் பேசுகிறது.

1. ஒரு பெரும் பஞ்சம் – தென்னிந்தியாவை உலுக்கிய பேரவலம்

1876 முதல் 1878 வரை நீடித்த பஞ்சம், தென்னிந்திய வரலாற்றில் மிகக் கொடுமையான பேரிடர்களில் ஒன்றாகப் பதிவாகியுள்ளது. அன்றைய சென்னை மாகாணத்தின் 21 மாவட்டங்களில் 14 மாவட்டங்கள் கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டதாக வரலாற்று ஆய்வுகள் குறிப்பிடுகின்றன. பெல்லாரி, கடப்பா, கர்னூல், நெல்லூர், குண்டூர், வடஆற்காடு, சேலம், மதுரை, செங்கல்பட்டு, கோயம்புத்தூர் உள்ளிட்ட பகுதிகள் பெரும் பாதிப்பைச் சந்தித்தன. 

இந்தப் பஞ்சத்திற்குப் பின்னால் மழைத் தோல்வி மட்டுமல்ல; உணவு தானியங்களின் விலை உயர்வு, மக்களின் வாங்கும் சக்தி குறைவு, நிர்வாகத்தின் நிவாரணக் கொள்கைகள் போன்ற பல காரணிகளும் இருந்தன. மூன்று பருவ மழைகள் தொடர்ந்து சரியாகப் பெய்யாததால் பயிர்கள் பாதிக்கப்பட்டன. நெல்லூர் மாவட்டத்தில் 1876-ஆம் ஆண்டில் பதிவான மழை வெறும் 1.68 அங்குலம் என ஆய்வுக் கட்டுரை குறிப்பிடுகிறது. 

பஞ்சம் என்பது உணவு இல்லாத நிலை மட்டுமல்ல. உணவு இருந்தாலும் அதை வாங்கப் பணமில்லாத நிலையும் மக்களைப் பட்டினிக்குத் தள்ளும். அன்றைய சென்னை நகரத்திலும் உணவுப் பொருட்கள் வந்துகொண்டிருந்தபோதிலும், அவற்றை வாங்க முடியாமல் மக்கள் தவித்ததாக 1939-ல் வெளியான History of the City of Madras நூல் பதிவு செய்கிறது. 

அந்த நூலில் இடம்பெற்றுள்ள ஒரு பதிவு நெஞ்சை உலுக்குகிறது: உணவுப் பைகள் குவிந்திருந்த நகரத்திலேயே, பல நாட்களாக உணவின்றி அலைந்த ஒரு குடும்பத்தின் குழந்தைகள் உயிரிழந்ததாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இது பஞ்சத்தின் கொடுமையை மட்டுமல்ல; உணவு கிடைப்பதும், அதை வாங்கும் ஆற்றல் இருப்பதும் இரு வேறு விஷயங்கள் என்பதை உணர்த்துகிறது. 

2. பஞ்ச நிவாரணப் பணியாக மாறிய கால்வாய் வெட்டும் வேலை

பஞ்சத்தால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு உணவும் பணமும் வழங்குவதோடு, வேலை செய்யும் திறன் உள்ளவர்களுக்கு வேலை வழங்கி அதன் மூலம் கூலி கொடுப்பது அன்றைய நிவாரண நடவடிக்கைகளில் ஒன்றாக இருந்தது. இதற்காக சாலைகள், ரயில்பாதைகள், கால்வாய்கள் உள்ளிட்ட பொதுப்பணிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன.

ஏற்கெனவே பல கட்டங்களாக உருவாகி விரிவடைந்து வந்த கிழக்குக் கடற்கரைக் கால்வாய் திட்டத்திற்குப் பஞ்சக் காலத்தில் புதிய வேகம் கிடைத்தது. குறிப்பாக, சென்னையின் வடக்குப் பகுதியில் இருந்த கால்வாயையும் தெற்குப் பகுதியில் இருந்த கால்வாயையும் இணைக்கும் பணிகள் பஞ்ச நிவாரணத் திட்டத்தின் ஒரு பகுதியாக மேற்கொள்ளப்பட்டன. 

அதாவது, கால்வாய் உருவாக்கம் 1877-ல் திடீரெனத் தொடங்கியதல்ல. அதன் ஆரம்பப் பணிகள் 1801-லேயே தொடங்கியிருந்தன. ஆனால் 1876–78 பஞ்சக் காலத்தில் இந்தப் பணிகள் பெரிதும் விரிவுபடுத்தப்பட்டன. இதுவே வரலாற்றைப் புரிந்துகொள்வதில் முக்கியமான வேறுபாடு. 

3. ஐந்து மைல் கால்வாய் – சென்னையை இணைத்த புதிய பாதை

அன்றைய சென்னையில் இரண்டு முக்கியமான நீர்வழிப் பகுதிகள் இருந்தன:

• - கொக்ரேன் கால்வாய்: கூவம் ஆற்றுப் பகுதியிலிருந்து வடக்கு நோக்கிச் சென்ற கால்வாய்.
• - தெற்குக் கடற்கரைக் கால்வாய்: செங்கல்பட்டு பகுதியிலிருந்து தெற்கே பாலாறு முகத்துவாரம் அருகிலுள்ள சதுரங்கப்பட்டினம் (Sadras) நோக்கிச் சென்ற நீர்வழி.

இந்த இரு கால்வாய்களும் தனித்தனியாக இருந்த நிலையில், அவற்றை இணைக்கும் புதிய கால்வாய் வெட்டப்பட்டது. கூவம் ஆற்றின் முகத்துவாரப் பகுதியிலிருந்து அடையாறு வரை சுமார் ஐந்து மைல் நீளத்திற்கு இந்தப் புதிய இணைப்புப் பாதை அமைக்கப்பட்டது. இது 1877–78 பஞ்ச நிவாரணப் பணிகளில் ஒன்றாக இருந்தது. 

இந்த இணைப்பின் மூலம் வடக்கிலும் தெற்கிலும் இருந்த நீர்வழிகள் சென்னையின் மையப்பகுதியில் ஒன்றோடொன்று தொடர்புபெற்றன. பின்னர் இந்த ஒருங்கிணைந்த நீர்வழி அமைப்பு பக்கிங்ஹாம் கால்வாய் என்ற பெயரால் பரவலாக அறியப்பட்டது.4. முப்பது லட்சம் ரூபாய் – உழைப்பின் மதிப்பைச் சொல்லும் வரலாற்றுக் கணக்கு

1939-ல் வெளியான History of the City of Madras நூல் ஒரு முக்கியமான கணக்கைத் தருகிறது.

அதன்படி, 1876–78 பஞ்சத்திற்கு முன்பு கால்வாய்ப் பணிகளுக்காகச் செலவிடப்பட்ட தொகை சுமார் 5½ லட்சம் ரூபாய். ஆனால் பஞ்சக் காலத்தில் இந்தப் பணிகளுக்காகச் செலவிடப்பட்ட தொகை சுமார் 30 லட்சம் ரூபாயாக உயர்ந்தது. அதில் சுமார் 22 லட்சம் ரூபாய் உழைப்பின் வழக்கமான மதிப்பாக கணக்கிடப்பட்டதாக அந்த நூல் குறிப்பிடுகிறது. 

இந்தப் புள்ளிவிவரம் நமக்கு இரண்டு விஷயங்களை உணர்த்துகிறது:

1. பஞ்ச நிவாரணப் பணியாகக் கால்வாய் வெட்டும் வேலை மிகப் பெரிய அளவில் விரிவுபடுத்தப்பட்டது.

2. அந்தப் பணியின் பொருளாதார மதிப்பில் பெரும் பங்கு மனித உழைப்புக்குச் சென்றது.

ஆனால் இந்த 30 லட்சம் ரூபாய் முழுவதும் சென்னையின் ஐந்து மைல் இணைப்புக் கால்வாய்க்கு மட்டும் செலவிடப்பட்டது என்று பொருள் கொள்ளக்கூடாது. வரலாற்று நூல் குறிப்பிடுவது பஞ்சக் காலத்தில் மேற்கொள்ளப்பட்ட கால்வாய்ப் பணிகளுக்கான மொத்தச் செலவாகும். இந்த வேறுபாட்டை நினைவில் வைத்துக்கொள்வது அவசியம்.

5. கால்வாய் வெட்டியவர்கள் யார்? – வரலாற்றில் பெயரில்லாமல் போன உழைப்பாளர்கள்

இந்தப் பணிகளில் பங்கேற்றவர்கள் யார்? அவர்களின் பெயர்கள் என்ன? அவர்கள் எந்த ஊர்களிலிருந்து வந்தார்கள்? அவர்களின் குடும்பங்கள் எப்படி வாழ்ந்தன?

இத்தகைய கேள்விகளுக்கான முழுமையான தனிநபர் பதிவுகள் இன்று எளிதில் கிடைப்பதில்லை. ஆனால் பஞ்சத்தால் பாதிக்கப்பட்ட மக்கள் வேலை தேடி நிவாரணப் பணிகளுக்குச் சென்றனர் என்பதையும், கால்வாய் வெட்டும் பணிகள் பல பகுதிகளில் வேலைவாய்ப்பாக அமைந்தன என்பதையும் வரலாற்று ஆய்வுகள் காட்டுகின்றன.

தென்னிந்திய வரலாற்றுக் காங்கிரஸ் வெளியிட்ட ஆய்வுக் கட்டுரை, கிழக்குக் கடற்கரைக் கால்வாய்ப் பணிகள் பஞ்ச நிவாரண வேலைகளில் ஒன்றாக இருந்ததையும், நெல்லூர்–ஓங்கோல் பகுதிகளிலும் மக்கள் இந்தப் பணிகளுடன் தொடர்புபட்டதையும் பதிவு செய்கிறது. 

மண்ணை வெட்டுதல், மண்ணைத் தூக்கிச் சுமத்தல், கரைகளை உயர்த்துதல், நீர்வழியைச் சீரமைத்தல் போன்ற கடினமான உடல் உழைப்புகள் அன்றைய கால்வாய் கட்டுமானத்தின் அடிப்படைப் பணிகளாக இருந்திருக்க வேண்டும். ஆனால் குறிப்பிட்ட தொழில்நுட்ப விவரங்கள் அல்லது தொழிலாளர்களின் எண்ணிக்கையை உறுதியான ஆவண ஆதாரம் இல்லாமல் கூறுவது சரியல்ல.

இங்கே நாம் நினைவுகூர வேண்டியது, அந்தக் கால்வாயை உருவாக்கியவர்கள் ஆட்சியாளர்கள் மட்டுமல்ல; பசியோடு போராடிய சாதாரண உழைப்பாளர்களும்தான் என்பதே.

6. வேலை கிடைத்ததா? நிவாரணம் கிடைத்ததா? – காலனிய நிர்வாகத்தின் சிக்கல்கள்

பஞ்ச நிவாரணப் பணிகள் எல்லோருக்கும் ஒரே மாதிரியாக உதவவில்லை. வேலை செய்யும் உடல் வலிமை உள்ளவர்கள் வேலைத்தளங்களுக்குச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. முதியவர்கள், நோயாளிகள், வேலை செய்ய இயலாதவர்கள் போன்றோருக்கு உணவு மற்றும் பிற உதவிகள் தேவைப்பட்டன.

லண்டன் பல்கலைக்கழகத்தின் (UCL) ஆய்வறிக்கை, 1876–78 பஞ்சத்தின் போது காலனிய அரசின் நிவாரண நடவடிக்கைகளில் நிர்வாக, நிதி மற்றும் மனிதநேய அணுகுமுறைகளுக்கிடையே முரண்பாடுகள் இருந்ததாகக் கூறுகிறது. இதனால் நிவாரணம் வழங்குவதில் சீரற்ற நிலையும் மக்களின் துயரமும் அதிகரித்தன. 

ஓங்கோல் பகுதியில் பஞ்சத்தால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களை கால்வாய் வேலைக்குச் செல்லுமாறு அறிவுறுத்திய நிகழ்வுகளையும் தென்னிந்திய வரலாற்றுக் காங்கிரஸ் ஆய்வு பதிவு செய்கிறது. அதே நேரத்தில், வேலைத்தளங்களில் சாதிப் பாகுபாடு மற்றும் மேற்பார்வையாளர்களின் துன்புறுத்தல் போன்ற பிரச்சினைகளும் இருந்ததாக அந்த ஆய்வு சுட்டிக்காட்டுகிறது. 

இதிலிருந்து ஒரு முக்கியமான வரலாற்றுப் பாடம் கிடைக்கிறது: ஒரு பொதுப்பணித் திட்டம் வேலைவாய்ப்பை உருவாக்கலாம்; ஆனால் அது உண்மையான நிவாரணமாக அமைய வேண்டுமானால், தொழிலாளர்களின் கண்ணியம், சமத்துவம், உணவு, கூலி, பாதுகாப்பு ஆகியவையும் உறுதி செய்யப்பட வேண்டும்.

7. பஞ்சத்தின் நினைவிலிருந்து போக்குவரத்தின் உயிர்நாடியாக...

பஞ்ச நிவாரணப் பணிகளின் ஒரு பகுதியாக விரிவடைந்த கால்வாய், பின்னர் வணிகத்திற்கும் பயணத்திற்கும் பயன்படும் முக்கிய நீர்வழியாக மாறியது. வடக்கிலும் தெற்கிலும் இருந்த கால்வாய்கள் இணைக்கப்பட்டதால், சென்னையைத் தாண்டி நீண்ட தூரம் செல்லும் நீர்வழிப் போக்குவரத்துக்கு வாய்ப்பு உருவானது. 

பின்னர் இந்த நீர்வழி வழியாக விறகு, மீன், உணவுப் பொருட்கள் உள்ளிட்ட சரக்குகள் எடுத்துச் செல்லப்பட்டன. பயணிகளும் படகுகள் மூலம் பயணம் செய்தனர். கால்வாய் ஒரு நிவாரணத் திட்டமாகத் தொடங்கிய கட்டத்திலிருந்து, நகரத்தின் பொருளாதார வாழ்வில் பங்காற்றிய போக்குவரத்துப் பாதையாக வளர்ந்தது.

இதன் அடுத்த கட்ட வரலாற்றை நாம் ஏற்கெனவே ஏழாவது பகுதியில் பார்த்தோம் – படகுகள், சரக்குகள், பயணிகள், வணிகம் என்று பக்கிங்ஹாம் கால்வாய் ஒரு காலத்தில் சென்னையின் வாழ்வோடு எவ்வாறு இணைந்திருந்தது என்பதை அறிந்தோம்.

8. வரலாறு நமக்குச் சொல்லும் பாடம்

பக்கிங்ஹாம் கால்வாயின் வரலாற்றைப் பார்க்கும்போது, அது வெறும் பொறியியல் சாதனை என்று மட்டும் கூறிவிட முடியாது.

அதன் தொடக்கத்தில் நீர்வழிப் போக்குவரத்துக்கான சிந்தனை இருந்தது. பஞ்சக் காலத்தில் அது நிவாரணப் பணியாக விரிவடைந்தது. அதன் வளர்ச்சியில் ஆயிரக்கணக்கான உழைப்பாளர்களின் பங்களிப்பு இருந்தது. பின்னர் அது வணிகத்திற்கும் பயணத்திற்கும் பயன்பட்டது.

ஒரு காலத்தில் பசியால் வாடிய மக்களுக்கு வேலை வழங்கும் நோக்கத்துடன் மேற்கொள்ளப்பட்ட பணிகள், பின்னர் பல தலைமுறைகளின் போக்குவரத்து வரலாற்றை உருவாக்கின.

ஒரு நாட்டின் வளர்ச்சி என்பது கட்டிடங்களாலும் கால்வாய்களாலும் மட்டும் அளவிடப்படுவதில்லை; அவற்றை உருவாக்கிய மனிதர்களின் உழைப்பையும் கண்ணியத்தையும் நினைவில் கொள்வதில்தான் அதன் உண்மையான வரலாறு இருக்கிறது.

கட்டுரைக்கான வரலாற்று ஆதாரங்கள்

இந்தப் பகுதியைத் தயாரிக்கும்போது பயன்படுத்தப்பட்ட முக்கிய ஆதாரங்கள்:

1. C. S. Srinivasachari, History of the City of Madras (1939) – பஞ்ச நிவாரணப் பணிகள், கால்வாய்க்கான செலவு, ஐந்து மைல் இணைப்புக் கால்வாய் பற்றிய வரலாற்றுப் பதிவு.
2. L. Sami, Famine, Disease, Medicine and the State in Madras Presidency (1876–78), University of London, 2006 – பஞ்சத்தின் நிர்வாக மற்றும் சமூகப் பின்னணி.
3. G. Raja Mohan Rao, “Hardships in Southern Andhra During the Great Famine of 1876–78,” Proceedings of the South Indian History Congress (2017) – நிவாரணப் பணிகள், கால்வாய் வெட்டும் தொழிலாளர்கள், ஓங்கோல் பகுதியின் அனுபவங்கள்.
4. Times of India – “From famine relief to being lifeline of Madras” – பக்கிங்ஹாம் கால்வாயின் வரலாற்றுப் பின்னணி.