இங்கிலாந்தின் கால்வாய் புரட்சியிலிருந்து சென்னையின் பக்கிங்ஹாம் கால்வாய் வரை
பகுதி 9 – பக்கிங்ஹாம் கால்வாயின் வீழ்ச்சி: வாழ்வாதார நீர்வழி எப்படிப் புறக்கணிக்கப்பட்டது?
வரலாறு அறிவோம் – வாழ்வில் தெளிவோம்!
ஒருகாலத்தில் ஆயிரக்கணக்கான படகுகள் பயணித்தன. விறகு, அரிசி, தானியங்கள் உள்ளிட்ட சரக்குகள் சென்னையின் துறைமுகத்தையும் கடற்கரையோரப் பகுதிகளையும் இணைத்தன. பயணிகளுக்கும் வணிகர்களுக்கும் உதவிய நீர்வழியாகப் பக்கிங்ஹாம் கால்வாய் விளங்கியது.
ஆனால் இன்று அந்தக் கால்வாயின் பல பகுதிகள் கழிவுநீர், குப்பை, ஆக்கிரமிப்பு, தூர்வாரப்படாத படுகை எனப் பல பிரச்சினைகளால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளன. இந்த மாற்றம் ஒரே நாளில் நிகழவில்லை. ரயில்வே மற்றும் சாலைப் போக்குவரத்தின் வளர்ச்சி, நீர்வழிப் பராமரிப்பின் குறைபாடு, நகரமயமாக்கல், மாசுபாடு ஆகியவை படிப்படியாக அதன் பயன்பாட்டைக் குறைத்தன.
இந்தப் பகுதியில், கால்வாயின் வீழ்ச்சியை ஒரு நீர்வழியின் முடிவாக மட்டும் பார்க்காமல், நகரத் திட்டமிடல் மற்றும் பொதுச் சொத்துப் பராமரிப்பின் வரலாற்றுப் பாடமாகப் பார்ப்போம்.
1. கால்வாயின் வீழ்ச்சி எப்போது தொடங்கியது?
பக்கிங்ஹாம் கால்வாயின் வீழ்ச்சி ஒரே காரணத்தால் நிகழ்ந்ததல்ல. அதன் நீர்வழிப் பயன்பாடு குறையத் தொடங்கிய காலத்தில், அதற்குப் போட்டியாக ரயில்வே மற்றும் சாலைப் போக்குவரத்து வளர்ந்தன. சரக்குகளை விரைவாகவும் அதிக அளவிலும் எடுத்துச் செல்லும் மாற்றுப் போக்குவரத்து வசதிகள் உருவானதால், படகுப் போக்குவரத்தின் முக்கியத்துவம் படிப்படியாகக் குறைந்தது.
சென்னையின் கால்வாய்கள் குறித்த வரலாற்று ஆய்வாளர் கரேன் கோயல்ஹோவின் ஆய்வு, 1950-களிலேயே கால்வாயின் படகுப் போக்குவரத்து கணிசமாகக் குறைந்திருந்ததாகவும், 1960-களில் அதன் நீர்வழிப் பயன்பாடு மேலும் வீழ்ச்சியடைந்ததாகவும் குறிப்பிடுகிறது.
ஆனால் ஒரு முக்கியமான விஷயத்தை நாம் கவனிக்க வேண்டும். ரயில்வே வளர்ந்ததால் மட்டுமே கால்வாய் வீழ்ச்சியடைந்தது என்று கூற முடியாது. கால்வாயை தொடர்ந்து பயன்படுத்துவதற்குத் தேவையான தூர்வாருதல், கரைப் பராமரிப்பு, நீர்வழித் தடைகளை அகற்றுதல் போன்ற பணிகளும் சீராக நடைபெற வேண்டியிருந்தது.
2. மணல் படிவு – படகுகளின் பாதையில் உருவான தடை
கால்வாயின் இயற்கையான அமைப்பே பராமரிப்பில் சவால்களை ஏற்படுத்தியது. கடல் அலைகளின் தாக்கம், அலைகளுடன் வரும் மணல் மற்றும் சேறு, மழைநீர் கொண்டுவரும் மண் ஆகியவை கால்வாயின் அடிப்பகுதியில் படிந்தன.
இதனை Siltation அல்லது மணல் மற்றும் சேறு படிதல் என்று அழைக்கிறோம்.
படிப்படியாக கால்வாயின் ஆழம் குறையும்போது, படகுகள் சிரமமின்றிப் பயணிக்க முடியாது. குறிப்பாக அதிக சரக்குகளை ஏற்றிச் செல்லும் படகுகளுக்கு ஆழமான நீர்வழி தேவை. சில இடங்களில் படகுகள் செல்ல முடியாத நிலையும் உருவாகும்.
கரேன் கோயல்ஹோவின் ஆய்வு, 19-ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியிலேயே கால்வாயில் அலைகளால் ஏற்படும் மணல் படிவமும், நகரப் பகுதிகளில் கலந்த கழிவுநீரும் படகுப் போக்குவரத்துக்குத் தடையாக இருந்ததாகக் குறிப்பிடுகிறது. 1944, 1956 ஆகிய ஆண்டுகளின் பொதுப்பணித்துறை ஆவணங்களிலும் தூர்வாருதல் மற்றும் பெரிய அளவிலான சீரமைப்புப் பணிகளின் தேவை பதிவாகியுள்ளது.
3. கழிவுநீரும் தொழிற்சாலைக் கழிவுகளும் – நீர்வழி சாக்கடையாக மாறிய கதை
ஒருகாலத்தில் படகுகள் பயணித்த கால்வாயில், பின்னர் நகரத்தின் கழிவுநீர் கலக்கத் தொடங்கியது. வீடுகள், வணிக நிறுவனங்கள், தொழிற்சாலைகள் ஆகியவற்றிலிருந்து வெளியேறிய கழிவுகள் கால்வாயின் நீர்தரத்தைப் பாதித்தன.
நீரில் கழிவுகள் கலப்பதால் துர்நாற்றம், நீரின் தரக்குறைவு, நீர்வாழ் உயிரினங்களுக்கான பாதிப்பு போன்ற பிரச்சினைகள் உருவாகின்றன. மணல் படிவத்துடன் கழிவுகளும் சேரும்போது, நீரோட்டம் குறைந்து தேங்கிய நீர் நிலை உருவாகிறது.
பக்கிங்ஹாம் கால்வாய் 1950-களுக்குப் பிறகு படிப்படியாக நகர்ப்புற வடிகால் அமைப்பாக மாறியதாகக் கரேன் கோயல்ஹோவின் ஆய்வு விளக்குகிறது. இன்றைய நகர்ப்புற நீர்வழி மேலாண்மை குறித்த ஆய்வுகளும் கால்வாயில் கழிவுநீர், தொழிற்சாலைக் கழிவுகள் மற்றும் மணல் படிவு காரணமாக நீர் தேங்கும் நிலை ஏற்பட்டுள்ளதாகக் குறிப்பிடுகின்றன.
4. ஆக்கிரமிப்புகள் – கால்வாயின் அகலம் எப்படிக் குறைந்தது?
கால்வாயின் கரைகள் நகர வளர்ச்சியின் அழுத்தத்திற்கும் உள்ளாகின. குடியிருப்புகள், சாலைகள், ரயில்வே கட்டமைப்புகள் மற்றும் பிற நகர்ப்புறப் பயன்பாடுகளுக்காக நீர்நிலையின் எல்லைகள் மாறின.
இந்தப் பிரச்சினைக்கு அரசு அமைப்புகளின் செயல்பாடுகளும் தொடர்புடையவை என்பதை இந்தியத் தலைமைத் தணிக்கையாளர் மற்றும் கணக்காய்வாளர் (CAG) வெளியிட்ட அறிக்கை தெளிவாகக் காட்டுகிறது.
2017-ஆம் ஆண்டு தமிழ்நாடு அரசின் நில ஆக்கிரமிப்புகள் தொடர்பான தணிக்கை அறிக்கை, சென்னை சென்ட்ரல் ரயில் நிலையத்திற்கு அருகிலுள்ள வேப்பேரி பகுதியில் பக்கிங்ஹாம் கால்வாயின் அசல் அகலம் சுமார் 160 அடி என நிலப் பதிவுகளில் இருந்ததாகவும், ஆய்வின்போது அந்தப் பகுதியில் கால்வாயின் அகலம் 70 அடிக்கும் குறைவாக இருந்ததாகவும் குறிப்பிட்டது. 1965 மற்றும் 2016 செயற்கைக்கோள் படங்களின் ஒப்பீட்டில் ரயில்வேயின் ஆக்கிரமிப்பும் சுட்டிக்காட்டப்பட்டது.
இதன் பொருள், கால்வாயின் அகலம் குறைவதற்கு தனிநபர் குடியிருப்புகள் மட்டுமல்ல; பெரிய கட்டமைப்புத் திட்டங்களும் காரணமாக இருந்துள்ளன. நீர்நிலைகளைப் பாதுகாக்க வேண்டிய பொறுப்பு அரசுத் துறைகளுக்கும் இருப்பதை இந்தத் தணிக்கை அறிக்கை நினைவூட்டுகிறது.
5. 96 கிலோமீட்டர் கரையில் 16.5 கிலோமீட்டர் ஆக்கிரமிப்பு!
சென்னை மற்றும் புறநகர்ப் பகுதிகளில் வெள்ள மேலாண்மை குறித்து CAG வெளியிட்ட 2017 அறிக்கை, பக்கிங்ஹாம் கால்வாயின் கரைகள் தொடர்பாக அதிர்ச்சியூட்டும் தகவலைப் பதிவு செய்தது.
அறிக்கையின்படி:
- - கால்வாயின் மொத்தக் கரை நீளம்: சுமார் 96 கிலோமீட்டர்.
- - ஆக்கிரமிக்கப்பட்டதாகக் கணக்கிடப்பட்ட கரை நீளம்: 16.5 கிலோமீட்டர்.
- - இது மொத்தக் கரை நீளத்தில் சுமார் 17 சதவீதம்.
- - அந்தப் பகுதிகளில் சுமார் 26,300 குடும்பங்கள் வசித்ததாக அறிக்கை குறிப்பிட்டது.
மேலும், ஆக்கிரமிப்புகள் காரணமாக சுமார் 3 கிலோமீட்டர் பகுதியில் திட்டமிடப்பட்ட வெள்ளப் பாதுகாப்புப் பணிகளை மேற்கொள்ள முடியவில்லை என்றும் அறிக்கை கூறியது.
இங்கு ஒரு சமூகப் பார்வையும் அவசியம். கால்வாய்க் கரைகளில் குடியேறிய குடும்பங்கள் பலவும் நகரத்தில் வாழ்வாதாரம் தேடி வந்த தொழிலாளர் மற்றும் ஏழை மக்களைக் கொண்டிருக்கலாம். அவர்களின் வாழ்வாதாரச் சிக்கல்களைப் புறக்கணித்து ஆக்கிரமிப்புப் பிரச்சினையைப் புரிந்துகொள்ள முடியாது. அதேவேளை, நீர்வழியின் பாதுகாப்பு, வெள்ளத் தடுப்பு, பொதுமக்களின் உயிர் பாதுகாப்பு ஆகியவற்றையும் அலட்சியப்படுத்த முடியாது. தீர்வு என்பது மனிதநேயத்தையும் நீர்நிலைப் பாதுகாப்பையும் இணைத்ததாக இருக்க வேண்டும்.
6. MRTS – கால்வாயின் கரையில் எழுந்த ரயில் பாதை
சென்னையின் நகர்ப்புறப் போக்குவரத்து வளர்ச்சியில் முக்கியமான திட்டமாக விளங்குவது MRTS (Mass Rapid Transit System) பறக்கும் ரயில் பாதை.
1980-களில் கால்வாயின் சில பகுதிகள் நகர்ப்புற உள்கட்டமைப்புக்கான நிலவழியாகக் கருதப்பட்டன. கால்வாயின் கரையோரப் பகுதிகள் ரயில் பாதை அமைப்பதற்கான வழித்தடமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டன. இதனால் கால்வாயின் இயல்பான நீர்வழிப் பயன்பாட்டுக்கும் நகர்ப்புற உள்கட்டமைப்பு வளர்ச்சிக்கும் இடையே போட்டி உருவானது என்று கரேன் கோயல்ஹோவின் ஆய்வு விளக்குகிறது. இங்கே ஒரு நுணுக்கமான வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். நகரத்திற்கு ரயில் போக்குவரத்தும் அவசியம்; அதேபோல் நீர்வழிகளும் அவசியம். ஆனால் ஒரு திட்டத்தை உருவாக்கும்போது மற்றொரு முக்கியமான இயற்கை அல்லது வரலாற்று வளத்தின் செயல்பாடு பாதிக்கப்படாதவாறு திட்டமிடுவது அவசியம்.
7. பராமரிப்புச் செலவு அதிகம்; வருவாய் குறைவு – அரசின் பார்வையில் கால்வாய்
1950-களின் இறுதி மற்றும் 1960-களின் தொடக்கத்தில் பக்கிங்ஹாம் கால்வாயை வணிகப் போக்குவரத்துக்காகத் தொடர்ந்து பராமரிக்க முடியுமா என்ற கேள்வி அரசுத் துறைகளில் எழுந்தது.
கரேன் கோயல்ஹோவின் ஆய்வு, 1962-ஆம் ஆண்டு பொதுப்பணித்துறை அரசுக்கு எழுதிய கடிதத்தில், கால்வாய் குறைந்த செலவில் சரக்குப் போக்குவரத்துக்கு உதவினாலும், அதன் பராமரிப்புக்கான வருடாந்திரச் செலவு அதிலிருந்து கிடைக்கும் வருவாயைவிட அதிகமாக இருப்பதாகக் குறிப்பிடப்பட்டதை எடுத்துரைக்கிறது.
இது ஒரு முக்கியமான நிர்வாகப் பாடம். ஒரு பொதுச் சொத்தின் பயனை அதன் நேரடி வருவாயைக் கொண்டு மட்டும் அளவிட முடியாது. குறைந்த செலவிலான போக்குவரத்து, வெள்ளநீர் வடிகால், சுற்றுச்சூழல், நகரின் நீரியல் அமைப்பு போன்ற மறைமுகப் பயன்களையும் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.
8. கால்வாயை மீட்டெடுக்க முயற்சிகள் இல்லையா?
கால்வாயின் வீழ்ச்சிக்குப் பிறகும் அதைச் சீரமைக்கும் முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. தூர்வாருதல், அகலப்படுத்துதல், ஆழப்படுத்துதல், கரைகளைப் பாதுகாத்தல் போன்ற பணிகள் அவ்வப்போது திட்டமிடப்பட்டன.
2017 CAG வெள்ள மேலாண்மைத் தணிக்கை அறிக்கை, 2009-ஆம் ஆண்டு மத்திய பக்கிங்ஹாம் கால்வாயை மேம்படுத்துவதற்காக ரூ.68.62 கோடி நிர்வாக அனுமதி வழங்கப்பட்டதாகக் குறிப்பிடுகிறது. ஆனால் ஆக்கிரமிப்புகள் மற்றும் தொழில்நுட்பச் சிக்கல்கள் காரணமாகத் திட்டத்தின் பரப்பு குறைக்கப்பட்டது. 14,200 மீட்டர் நீளத்திற்குத் திட்டமிடப்பட்ட வெள்ளப் பாதுகாப்புச் சுவர், பின்னர் 1,115 மீட்டராகக் குறைக்கப்பட்டதாகவும் அறிக்கை கூறுகிறது.
2000-களுக்குப் பிறகு கால்வாயை மீண்டும் சுற்றுச்சூழல் மற்றும் நகர்ப்புற நீர்வழி வளமாகப் பார்க்கும் சிந்தனை உருவானது. படகுப் போக்குவரத்து மட்டும் அல்லாமல், நீர்நிலைப் பாதுகாப்பு, வெள்ளநீர் வடிகால், கரையோரப் பூங்காக்கள் போன்ற பல நோக்கங்களுடன் கால்வாயை மீட்டெடுக்க வேண்டும் என்ற கருத்துகள் முன்வைக்கப்பட்டன.
9. பக்கிங்ஹாம் கால்வாய் நமக்குச் சொல்லும் பாடம்
ஒரு காலத்தில் சென்னையின் பொருளாதாரத்தையும் மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கையையும் இணைத்த நீர்வழி, காலப்போக்கில் பயன்பாடு குறைந்து, பராமரிப்பின்மையால் பாதிக்கப்பட்டது.
இதன் வீழ்ச்சிக்குப் பின்னால் பல காரணிகள் உள்ளன:
1. ரயில்வே மற்றும் சாலைப் போக்குவரத்தின் வளர்ச்சி.
2. மணல் மற்றும் சேறு படிதல்.
3. கழிவுநீர் மற்றும் தொழிற்சாலைக் கழிவுகளால் ஏற்பட்ட மாசுபாடு.
4. கரையோர ஆக்கிரமிப்புகள் மற்றும் உள்கட்டமைப்புத் திட்டங்கள்.
5. போதிய பராமரிப்பு இல்லாமை மற்றும் வருவாய்-செலவு முரண்பாடு.
ஆனால் வரலாறு இங்கே முடிவடையவில்லை. ஒரு காலத்தில் வணிகப் பாதையாக இருந்த கால்வாய், இன்று வெள்ளநீர் வடிகால் மற்றும் நகர்ப்புறச் சுற்றுச்சூழல் வளமாக மீண்டும் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.
நாம் உருவாக்கிய பொதுச் சொத்துகளைப் பாதுகாக்கத் தவறினால், அதன் விலையை அடுத்த தலைமுறைகள் செலுத்த வேண்டியிருக்கும்.
பக்கிங்ஹாம் கால்வாயின் வரலாறு நமக்கு உணர்த்துவது இதுதான்: வளர்ச்சி என்பது புதிய கட்டமைப்புகளை உருவாக்குவது மட்டுமல்ல; ஏற்கெனவே நம்மிடம் உள்ள வளங்களைப் பாதுகாத்து, காலத்திற்கேற்ப பயனுள்ளதாக மாற்றுவதும்தான்.