உயிரைக் காக்கும் மருத்துவம்… குடும்பங்களின் எதிர்காலத்தைப் பறிக்கலாமா?

₹11,000 ஊசிக்கு ₹1.30 லட்சம்: மருந்து விலையின் பின்னால் மறைந்திருக்கும் மனிதாபிமானக் கேள்வி!

“எவ்வளவு செலவானாலும் பரவாயில்லை… எப்படியாவது காப்பாற்றுங்கள்!”

மருத்துவமனைகளில் ஒலிக்கும் இந்த வார்த்தைகளுக்குப் பின்னால், ஒரு குடும்பத்தின் அன்பும் அச்சமும் வாழ்நாள் சேமிப்பும் இருக்கின்றன. அடகுக்குச் செல்லவிருக்கும் நகையும், விற்கப்படவிருக்கும் நிலமும், குழந்தைகளின் கல்விக்காகச் சேர்த்த பணமும் இருக்கின்றன.

உயிரைக் காப்பாற்றுவதற்காக ஒரு குடும்பம் செய்யத் துணியும் தியாகத்தை, அளவுகடந்த லாபத்திற்கான வாய்ப்பாக மாற்றுவது எத்தகைய மனிதாபிமானம்?

அக்டோபர் 27, 2026 அன்று உச்சநீதிமன்றத்தில் நடைபெற்ற மருந்து விலை தொடர்பான விசாரணை, இந்தக் கேள்வியை நாட்டின் மனசாட்சியின் முன் நிறுத்தியுள்ளது.

நீதிபதிகள் விக்ரம் நாத், சந்தீப் மேத்தா அமர்வு குறிப்பிட்ட சம்பவத்தில், புற்றுநோயால் பாதிக்கப்பட்ட மனைவிக்குச் சிகிச்சை அளிக்க ஒரு மருந்து விநியோகஸ்தர் மருத்துவமனையை அணுகியுள்ளார். தனக்கு ₹11,000-க்குக் கிடைக்கும் கீமோதெரபி ஊசியைத் தானே வழங்க முன்வந்ததாகவும், மருத்துவமனை அதை ஏற்காமல் அதே ஊசிக்கு ₹1.30 லட்சம் வசூலித்ததாகவும் செய்திகள் தெரிவிக்கின்றன.

இந்த விலை வேறுபாட்டை நீதிமன்றம் கடுமையாகக் கேள்விக்குள்ளாக்கியுள்ளது. இவை விசாரணையின்போது தெரிவிக்கப்பட்ட கருத்துகள்; வழக்கில் தீர்ப்பு ஒத்திவைக்கப்பட்டுள்ளது.

இங்கு ₹11,000 என்பது விநியோகஸ்தருக்குக் கிடைக்கும் விலை. அதை மருந்தின் உற்பத்தி அடக்கவிலை என்று குறிப்பிடக்கூடாது. இருந்தாலும், அந்த விலையின் ஏறத்தாழ 12 மடங்கை நோயாளியிடம் வசூலிப்பதற்கான நியாயம் என்ன என்ற கேள்வியைத் தவிர்க்க முடியாது.

மாத வருமானத்தில் மருத்துவத்திற்கும் ஓர் ஒதுக்கீடு

உணவு, வீட்டுவாடகை, குழந்தைகளின் கல்வி ஆகியவற்றுடன் மருத்துவத்திற்கும் வருமானத்தில் ஒரு பகுதியை ஒதுக்க வேண்டிய நிலையில் பல குடும்பங்கள் உள்ளன. தொடர் சிகிச்சை தேவைப்படும் நோய்கள் உள்ள வீடுகளில், மாதந்தோறும் மருந்துக்கான பணம் தவிர்க்க முடியாத செலவாகிவிடுகிறது.

இத்தகைய சூழலில் புற்றுநோய் போன்ற பெரும் நோய் தாக்கினால், குடும்பத்தின் பொருளாதாரக் கணக்கே சிதைந்துவிடுகிறது.

மருந்து, பரிசோதனை, சிகிச்சை, பயணம், தங்குமிடம் ஆகிய செலவுகளுடன், வேலைக்குச் செல்ல முடியாததால் ஏற்படும் வருமான இழப்பும் சேர்ந்துகொள்கிறது. நோயாளியைப் பராமரிக்கும் குடும்ப உறுப்பினரின் வருமானமும் பாதிக்கப்படலாம்.

நோயாளி உடலாலும் மனதாலும் போராடுகிறார். குடும்பத்தினர் பணத்திற்காகப் போராடுகிறார்கள்.

ஒருவருக்குச் சிகிச்சை; குடும்பத்திற்குக் கடன் சுமை

முதலில் சேமிப்பு கரைகிறது. பின்னர் நகைகள் அடகுக்குச் செல்கின்றன. அடுத்து கடன் வாங்கப்படுகிறது. சில குடும்பங்கள் நிலத்தையும் வீட்டையும் விற்கும் நிலைக்குத் தள்ளப்படுகின்றன.

குழந்தையின் உயர்கல்விக்காகச் சேர்த்த தொகை சிகிச்சைக்குச் செல்கிறது. முதுமைக்கான பாதுகாப்பு மருத்துவக் கட்டணமாக மாறுகிறது.

“நம்மால் முடிந்ததைச் செய்யாமல் விட்டுவிட்டோமோ” என்ற குற்றவுணர்வு வரக்கூடாது என்பதற்காக, குடும்பத்தினர் தங்கள் வசதிக்கு மீறிச் செலவிடுகிறார்கள். உயிரை இழக்க விரும்பாத அவர்களின் அன்புதான் இந்த முடிவுகளுக்குக் காரணம்.

அந்த அன்பை அளவுகடந்த லாபத்திற்கான பலவீனமாகக் கருதுவது கொடுமையானது. உயிர் பிரியும் அச்சத்தில் நிற்கும் குடும்பத்திடமும் எவ்வளவு பணம் பெறலாம் என்று கணக்கிடும் மனப்பான்மை, மருத்துவத்தின் அறத்தையே அவமதிக்கிறது.

நோயாளியால் பேரம் பேச முடியுமா?

ஒரு பொருளின் விலை அதிகமாக இருந்தால் வாங்குவதை ஒத்திவைக்கலாம். வேறு கடைக்குச் செல்லலாம். ஆனால் சிகிச்சையின் நடுவில் இருக்கும் நோயாளிக்கு அந்த வாய்ப்பு எளிதில் கிடைக்குமா?

“உடனடியாக மருந்து தேவை” என்று சொல்லப்படும் நேரத்தில், விலையை ஒப்பிடுவதற்கான நேரமோ மனநிலையோ குடும்பத்தினரிடம் இருக்காது. மருத்துவமனையை மாற்றினால் சிகிச்சை பாதிக்கப்படுமோ என்ற அச்சமும் இருக்கும்.

இத்தகைய சூழலில் குடும்பத்தினர் பணம் செலுத்திவிட்டார்கள் என்பதாலேயே, வசூலிக்கப்பட்ட கட்டணம் நியாயமானதாகிவிடாது.

மருத்துவமனைகளின் உள்கட்டமைப்பு, பணியாளர்கள், பராமரிப்பு ஆகியவற்றுக்குச் செலவுகள் உள்ளன. அவற்றுக்கான கட்டணங்கள் வெளிப்படையாகவும் நியாயமாகவும் தெரிவிக்கப்பட வேண்டும். மருந்து விலைக்குள் விளக்கமற்ற பெருந்தொகைகளை மறைத்து வசூலிக்கும் நடைமுறை இருந்தால், அது தடுக்கப்பட வேண்டும்.

அரசின் தாமதத்திற்கும் மனித விலை உண்டு

மருந்து விலைக் கண்காணிப்பில் ஏற்படும் ஒவ்வொரு தாமதமும், எங்கோ ஒரு குடும்பத்தின் கடனை அதிகரிக்கக்கூடும். ஒரு குழந்தையின் கல்வியைப் பாதிக்கக்கூடும். சிகிச்சையைத் தொடரும் ஒருவரின் வாய்ப்பைக் குறைக்கக்கூடும்.

முன்பே வலுவான கட்டுப்பாடுகளும் கண்காணிப்பும் செயல்பட்டிருந்தால், பல குடும்பங்களின் பொருளாதார வீழ்ச்சியைத் தடுத்திருக்கலாம். எத்தனை குடும்பங்கள் பாதிக்கப்பட்டன என்பதற்கான ஆய்வும், மீண்டும் அது நிகழாமல் தடுக்கும் நடவடிக்கையும் அரசின் பொறுப்பு.

மருந்தின் கொள்முதல் விலைக்கும் நோயாளியிடம் வசூலிக்கப்படும் விலைக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டைக் கண்காணிக்க வேண்டும். அத்தியாவசிய மருந்துகள், மருத்துவ உபகரணங்கள், மருத்துவப் பயன்பாட்டுப் பொருட்கள் ஆகியவற்றுக்கான நியாயமான லாப வரம்புகளை உறுதிசெய்ய வேண்டும்.

சிகிச்சைத் திட்டமும் எதிர்பார்க்கப்படும் செலவும் முன்கூட்டியே விளக்கப்பட வேண்டும். ஒவ்வொரு மருந்து மற்றும் சேவைக்கும் தனித்தனி கட்டண விவரம் வழங்கப்பட வேண்டும். கூடுதல் செலவு ஏற்பட்டால் அதன் காரணமும் தெரிவிக்கப்பட வேண்டும்.

புகார் அளிப்பதால் நோயாளியின் சிகிச்சை பாதிக்கப்படாத வகையில், விரைவாக விசாரித்துத் தீர்வு வழங்கும் அமைப்பும் அவசியம்.

முதுமைக்கான சேமிப்பு முழுவதும் மருத்துவத்திற்கா?

மூத்த குடிமக்களின் மருத்துவத் தேவைகளை எதிர்கொள்ளும் குடும்பங்களுக்கு நீடித்த ஆதரவு தேவை. வாழ்நாள் முழுவதும் உழைத்துச் சேர்த்த பணம், சில மாதச் சிகிச்சையில் கரைந்துவிடும் நிலை பாதுகாப்பான முதுமையை உறுதிசெய்யாது.

காப்பீடு இருப்பது மட்டும் போதாது. அதன் வரம்புகள், குடும்பம் ஏற்க வேண்டிய கூடுதல் செலவுகள், தொடர்ச்சியான மருந்துத் தேவைகள் ஆகியவற்றையும் சேர்த்துப் பார்க்க வேண்டும்.

அரசு மருத்துவமனைகளின் புற்றுநோய் சிகிச்சை வசதிகள், பரிசோதனைச் சேவைகள், மருந்துக் கிடைப்பு ஆகியவற்றை வலுப்படுத்துவது அவசியம். மக்கள் அணுகக்கூடிய தரமான பொதுச் சுகாதாரச் சேவை, அவர்களின் பொருளாதாரத்திற்கும் பாதுகாப்பாக அமையும்.

கேள்வி கேட்பது நோயாளியின் உரிமை

மருந்தின் பெயர், அளவு, அதிகபட்ச சில்லரை விலை, கட்டண விவரம் ஆகியவற்றைக் கேட்டுப் பெறுங்கள். ரசீதுகளையும் மருத்துவ ஆவணங்களையும் பாதுகாத்துக்கொள்ளுங்கள். புரியாத கட்டணங்களுக்கு எழுத்துப்பூர்வ விளக்கம் கேளுங்கள். சிகிச்சை தொடர்பான மாற்றங்களை மருத்துவருடன் ஆலோசித்தே மேற்கொள்ளுங்கள்.

புற்றுநோய் என்றாலே நம்பிக்கையற்ற முடிவு என்று கருத வேண்டியதில்லை. நோயின் வகை, நிலை உள்ளிட்டவற்றைப் பொறுத்து சிகிச்சைப் பலன் மாறுபடும். சிகிச்சைக்கான வாய்ப்பைப் பண நெருக்கடி பறித்துவிடக் கூடாது.

குடும்பங்கள் மருத்துவத்திற்காகச் சேமிப்பது அவசியம். அந்தச் சேமிப்பை நியாயமற்ற கட்டணங்கள் விழுங்கிவிடாமல் பாதுகாப்பதும் அரசின் கடமை.

உச்சநீதிமன்றம் எழுப்பிய கேள்விகள் உறுதியான நடைமுறை மாற்றங்களுக்கு வழிவகுக்க வேண்டும். அரசு தனது ஒழுங்குமுறைப் பொறுப்பை நிறைவேற்ற வேண்டும். மருத்துவ நிறுவனங்கள் தங்கள் சமூகப் பொறுப்பை உணர வேண்டும்.

நோயிலிருந்து மீண்ட ஒருவர், மருத்துவக் கடனிலிருந்து மீள முடியாமல் வாழ வேண்டிய நிலை மாற வேண்டும்.

சிகிச்சை தேடும் மக்களின் உயிரையும் அவர்களது குடும்பங்களின் எதிர்காலத்தையும் ஒருசேர பாதுகாப்பதன் மூலமே, இந்தியாவில் மனிதநேயம் இன்னும் உயிரோடு இருக்கிறது என்பதை உலகுக்கு உணர்த்த முடியும்.