போர்க்களத்தில் தடுமாறிய அர்ஜுனன்! – கடமையா? பாசமா?

போர்க்களத்தில் தடுமாறிய அர்ஜுனன்! – கடமையா? பாசமா?

அறிமுகம்
முடிவெடுப்பது என்பது வாழ்க்கையில் மிகவும் கடினமான தருணங்களில் ஒன்று.

சில நேரங்களில் நமக்கு முன்னால் இரண்டு பாதைகள் இருக்கும். இரண்டிலும் நியாயம் இருப்பது போலத் தோன்றும். ஆனால் எந்தப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுப்பது என்பது புரியாது.

குடும்பத்தைப் பாதுகாப்பதா? கடமையை நிறைவேற்றுவதா? அன்புக்குரியவர்களின் மனதைப் புண்படுத்தாமல் இருப்பதா? அல்லது சரி என்று நம்புவதைச் செய்வதா?

இத்தகைய குழப்பம் சாதாரண மனிதர்களுக்கு மட்டுமல்ல. மகாபாரதத்தின் மிகச் சிறந்த போர்வீரனான அர்ஜுனனுக்கே ஒருநாள் ஏற்பட்டது.

அந்தக் குழப்பத்திலிருந்துதான் உலகின் மிகப் புகழ்பெற்ற அறநெறி உரையாடல்களில் ஒன்றான பகவத் கீதை உருவானது.

போருக்கு முன் நின்ற அர்ஜுனன்

குருக்ஷேத்திரப் போர்க்களத்தில் பாண்டவர்களும் கௌரவர்களும் தங்கள் படைகளுடன் அணிவகுத்து நின்றனர்.

போர் தொடங்குவதற்கு முன்பு, அர்ஜுனன் தனது தேரோட்டியான கிருஷ்ணரிடம், இரு படைகளுக்கும் நடுவில் தனது தேரை நிறுத்துமாறு கேட்டுக்கொண்டான்.

தான் எதிர்கொள்ள வேண்டியவர்கள் யார் என்பதைப் பார்க்க வேண்டும் என்பதே அவனுடைய விருப்பம்.

கிருஷ்ணர் தேரை இரு படைகளுக்கும் நடுவில் நிறுத்தினார்.

அப்போது அர்ஜுனன் பார்த்த காட்சி அவனுடைய மனதை மாற்றியது.

எதிரே வெறும் எதிரிகள் இல்லை.

அங்கே பீஷ்மர் இருந்தார். துரோணர் இருந்தார். உறவினர்கள் இருந்தனர். நண்பர்கள் இருந்தனர். தன்னுடன் வளர்ந்தவர்கள் இருந்தனர்.

அவர்களை எதிரிகளாகப் பார்க்க முடியாமல் அர்ஜுனனுடைய மனம் தளரத் தொடங்கியது.

“இவர்களுடன் நான் எப்படி போரிடுவது?”
அர்ஜுனனின் மனதில் ஒரு பெரிய அறக்குழப்பம் உருவானது.

“எனக்கு அன்பானவர்களையே நான் எப்படி கொல்ல முடியும்?”

என்ற கேள்வி அவனை வாட்டியது.

பீஷ்மர் அவனுக்கு எதிரே நிற்கிறார். அவரை அவன் ஒரு எதிரியாக மட்டும் பார்க்கவில்லை; தன் குடும்பத்தின் மூத்தவராகப் பார்க்கிறான்.

துரோணர் அவனுக்கு எதிரே நிற்கிறார். அவரை அவன் ஒரு போர்வீரராக மட்டும் பார்க்கவில்லை; தன்னுடைய குருவாகப் பார்க்கிறான்.

இதனால் அர்ஜுனனின் பிரச்சினை வெறும் “போரிடலாமா? வேண்டாமா?” என்ற கேள்வியாக இருக்கவில்லை.

அது,

“எது என் கடமை?”

என்ற ஆழமான கேள்வியாக மாறியது.

பகவத் கீதையின் இரண்டாவது அத்தியாயத்தில் அர்ஜுனன் தனது மனம் கடமை குறித்து குழப்பமடைந்துள்ளதாகக் கூறி, கிருஷ்ணரிடம் தனக்கு நிச்சயமாக நன்மை தரக்கூடியதை அறிவுறுத்துமாறு கேட்கிறான். தன்னை கிருஷ்ணரின் சீடனாக ஏற்றுக்கொண்டு வழிகாட்டுதலை நாடுகிறான்.

வில்லைக் கீழே வைத்த வீரன்!
அர்ஜுனன் சாதாரண போர்வீரன் அல்ல.

அவனுடைய வில் காண்டீவம்.

போர்க்களத்தில் மிகப்பெரிய வீரர்களில் ஒருவனாக விளங்கியவன்.

ஆனால் அந்தத் தருணத்தில் அவனுடைய உடல் பலவீனமடைந்தது. மனம் கலங்கியது. போரிடும் எண்ணமே அவனுக்குத் தாங்க முடியாததாகிவிட்டது.

இறுதியில் அவன் தனது வில்லையும் அம்புகளையும் கீழே வைத்துவிட்டு தேரில் அமர்ந்தான்.

வீரனின் கையில் இருந்த ஆயுதத்தைவிட, அவனுடைய மனத்தில் இருந்த குழப்பமே அந்த நேரத்தில் வலிமையானதாக இருந்தது.

இதுதான் பகவத் கீதையின் முதல் அத்தியாயமான “அர்ஜுன விஷாத யோகம்” உருவாகும் தருணம். கீதையின் தொடக்கத்தில் அர்ஜுனனின் துயரமும் அறக்குழப்பமுமே மையமாக இருக்கின்றன.

குழப்பம் தவறா?
இங்கே ஒரு முக்கியமான விஷயத்தை நாம் கவனிக்க வேண்டும்.

அர்ஜுனன் குழம்பினான் என்பதற்காக அவனை பலவீனமானவன் என்று மட்டும் பார்க்க முடியாது.

அவனுடைய குழப்பத்தின் பின்னால் இருந்தது பாசம்.

அவனுடைய கேள்வியின் பின்னால் இருந்தது அறம் குறித்த அச்சம்.

அவனுடைய தயக்கத்தின் பின்னால் இருந்தது தான் செய்யப்போகும் செயலின் விளைவுகளைப் பற்றிய சிந்தனை.

இதில்தான் இந்த நிகழ்வு இன்றைய வாழ்க்கைக்கும் பொருத்தமானதாகிறது.

ஒரு முடிவை எடுப்பதற்கு முன்பு,

“இதனால் யாருக்கு என்ன விளைவு?”

என்று சிந்திப்பது தவறு அல்ல.

ஆனால் அந்தக் குழப்பத்திலேயே தொடர்ந்து நின்றுவிடுவதும் சரியான தீர்வு அல்ல.

குழப்பத்தைத் தெளிவாக மாற்ற வேண்டும்.

கிருஷ்ணரின் வழிகாட்டுதல்
அர்ஜுனனுடைய மனநிலையைப் பார்த்த கிருஷ்ணர் அவனிடம் பேசத் தொடங்குகிறார்.

இங்குதான் பகவத் கீதையின் அறநெறிப் பயணம் தொடங்குகிறது.

கிருஷ்ணரின் போதனை ஒரே ஒரு கருத்தில் முடிந்து விடுவதில்லை.

கடமை, ஆன்மா, செயல், பற்றின்மை, அறிவு, பக்தி, மனக்கட்டுப்பாடு, சமநிலை போன்ற பல்வேறு கருத்துகளை கீதை விரிவாக எடுத்துரைக்கிறது.

அவற்றில் வாழ்க்கைக்கு மிகவும் பரவலாக மேற்கோள் காட்டப்படும் கருத்துகளில் ஒன்று செயலைச் செய்வது பற்றிய போதனை.

பகவத் கீதையின் 2.47-ல், மனிதனுக்குச் செயலில் உரிமை உண்டு; அதன் பலனில் உரிமை இல்லை என்றும், செயலைச் செய்யாமல் இருப்பதில் பற்றுக் கொள்ளக்கூடாது என்றும் கூறப்படுகிறது. 2.48-ல் வெற்றி–தோல்வியை சமநிலையுடன் அணுகும் மனப்பான்மை வலியுறுத்தப்படுகிறது.

இதனை நவீன வாழ்க்கைக்கான ஒரு அறநெறிச் சிந்தனையாகப் புரிந்துகொள்ளலாம்:

நமக்குக் கிடைக்கக்கூடிய முடிவை மட்டும் நினைத்து செயல்படாமல், நமது பொறுப்பைச் சரியாகச் செய்வதில் கவனம் செலுத்த வேண்டும்.

இது ஒரு தத்துவ விளக்கம்; பகவத் கீதையின் முழு போதனையை இந்த ஒரு கருத்துக்குள் அடக்கிவிட முடியாது.

முடிவெடுப்பதற்கு முன் என்ன செய்ய வேண்டும்?
அர்ஜுனனின் நிகழ்வு நமக்கு ஒரு முக்கியமான பாடத்தைத் தருகிறது.

குழப்பமான நிலையில் உடனடியாக முடிவெடுக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

முதலில் நின்று சிந்திக்கலாம்.

1. உணர்ச்சியை அடையாளம் காண வேண்டும்
“நான் ஏன் இந்த முடிவை எடுக்கத் தயங்குகிறேன்?”

என்று நம்மையே கேட்டுக்கொள்ள வேண்டும்.

அது பயமா?

பாசமா?

கோபமா?

பழிவாங்கும் எண்ணமா?

அல்லது உண்மையான அறக்குழப்பமா?

2. உண்மையான பிரச்சினையைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்
பல நேரங்களில் நாம் எதிர்கொள்ளும் பிரச்சினை ஒன்று.

ஆனால் நமது மனம் உருவாக்கும் பிரச்சினைகள் பல.

எனவே,

“உண்மையில் இப்போது நான் தீர்க்க வேண்டிய பிரச்சினை என்ன?”

என்று கேட்க வேண்டும்.

3. நல்ல ஆலோசனையை நாட வேண்டும்
அர்ஜுனன் தனது குழப்பத்தைத் தனக்குள்ளேயே வைத்துக்கொள்ளவில்லை.

கிருஷ்ணரிடம் வெளிப்படுத்தினான்.

அதேபோல் வாழ்க்கையிலும் நம்பகமான, அறிவுள்ள, அனுபவமுள்ள ஒருவரிடம் ஆலோசனை கேட்பது பலவீனம் அல்ல.

ஆலோசனை கேட்பது முடிவெடுக்கும் திறனை குறைக்காது; சரியான ஆலோசனை சில நேரங்களில் முடிவைத் தெளிவாக்கும்.

இன்றைய இளைஞர்களுக்கு அர்ஜுனன் சொல்லும் பாடம்
இன்றைய இளைஞர்களும் பல்வேறு முடிவுகளின் முன் நிற்கிறார்கள்.

படிப்பைத் தேர்ந்தெடுப்பது.

வேலையைத் தேர்ந்தெடுப்பது.

தொழிலைத் தொடங்குவது.

நண்பர்களைத் தேர்ந்தெடுப்பது.

திருமணம் தொடர்பான முடிவுகள்.

குடும்பப் பொறுப்புகள்.

சமூகப் பொறுப்புகள்.

ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் குழப்பம் வரலாம்.

அந்தக் குழப்பம் வந்தவுடன்,

“நான் தோல்வியடைந்துவிட்டேன்”

என்று நினைக்க வேண்டியதில்லை.

சில நேரங்களில் ஒரு கேள்வி நம்மைத் தடுப்பதில்லை.

அதே கேள்விதான் நம்மை சரியான பதிலைத் தேடச் செய்கிறது.

அர்ஜுனனின் கேள்விகளிலிருந்துதான் கீதையின் உரையாடல் தொடங்குகிறது.

பெற்றோர்களும் குழந்தைகளும் பேச வேண்டிய ஒரு விஷயம்
பெற்றோர்கள் குழந்தைகளிடம் எப்போதும்,

“நாங்கள் சொல்வதைச் செய்”

என்று மட்டும் கூறுவதற்குப் பதிலாக,

“நீ ஏன் இப்படிச் சிந்திக்கிறாய்?”

என்று கேட்பதும் அவசியம்.

குழந்தையின் குழப்பத்தை உடனடியாகத் தவறு என்று கருதாமல், அதன் காரணத்தைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சிக்க வேண்டும்.

அதே நேரத்தில் குழந்தைகளும்,

“எனக்கு இப்படித்தான் தோன்றுகிறது”

என்று முடிவெடுப்பதற்குப் பதிலாக, அனுபவமுள்ளவர்களிடம் கேட்டு, உண்மைகளை அறிந்து, விளைவுகளைச் சிந்தித்து முடிவெடுக்கக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

கேள்வி கேட்பதும் ஒரு கல்வி.
பதிலைத் தேடுவதும் ஒரு கல்வி.
சரியான நேரத்தில் சரியான முடிவெடுப்பதும் ஒரு கல்வி.

நீதிச் சிந்தனை
அர்ஜுனன் போர்க்களத்தில் நின்றபோது அவனுடைய கையில் வில் இருந்தது.
ஆனால் அவனுடைய மனதில் அதைவிடப் பெரிய போராட்டம் நடந்துகொண்டிருந்தது.

வெளியில் இரண்டு படைகள்.
உள்ளே இரண்டு குரல்கள்.

ஒன்று — பாசத்தின் குரல்.

மற்றொன்று — கடமையின் குரல்.

அந்த இரண்டிற்கும் இடையில் நின்ற அர்ஜுனனுக்கு உடனடியாக முடிவு எடுக்க முடியவில்லை.

ஆனால் அவன் செய்த மிக முக்கியமான செயல் என்ன?

தனக்குத் தெரியவில்லை என்பதை ஏற்றுக்கொண்டு, வழிகாட்டுதலை நாடினான்.

இதுதான் இந்தக் கதையின் முக்கியமான அறநெறிப் பாடமாக நாம் எடுத்துக்கொள்ளலாம்.

வாழ்க்கையில் சில நேரங்களில் நாமும் அர்ஜுனனைப் போலத் தடுமாறலாம்.

அப்போது அவசர முடிவு வேண்டாம்.

உணர்ச்சியைப் புரிந்துகொள்வோம்.

உண்மையை ஆராய்வோம்.

அறிவுடையோரிடம் ஆலோசனை கேட்போம்.

நமது கடமையைப் புரிந்துகொள்வோம்.

பின்னர் தெளிவுடன் முடிவெடுப்போம்.

குழப்பம் வருவது மனித இயல்பு;
குழப்பத்திலிருந்து தெளிவைத் தேடுவதுதான் மனித வளர்ச்சி.

குழந்தைகளுடன் பேசலாம்
1.அர்ஜுனன் ஏன் போரிடத் தயங்கினான்?
2. நமக்குப் பிடித்தவர்களைப் பற்றிய பாசம் சில நேரங்களில் நமது முடிவுகளை எவ்வாறு பாதிக்கலாம்?
3. குழப்பமான நேரத்தில் யாரிடம் ஆலோசனை கேட்கலாம்?
4. “எனக்குத் தெரியவில்லை” என்று ஒப்புக்கொள்வது ஏன் சில நேரங்களில் நல்ல விஷயமாக இருக்கலாம்?
5. கடமைக்கும் பாசத்திற்கும் இடையே முரண்பாடு ஏற்பட்டால் நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்?

திருதராஷ்டிரன் — பாசம் இருந்தும் சரியான முடிவை எடுக்கத் தவறியவர்.
அர்ஜுனன் — சரியான முடிவை எடுக்க வேண்டிய தருணத்தில் குழம்பியவர்.

இந்த இரு நிகழ்வுகளையும் இணைத்துப் பார்க்கும்போது ஒரு சுவாரஸ்யமான வேறுபாடு தெரிகிறது:

ஒருவர் முடிவெடுக்க வேண்டிய இடத்தில் தயங்கினார்.
மற்றொருவர் முடிவெடுக்க முடியாமல் போனபோது வழிகாட்டுதலை நாடினார்.

கட்டுரையின் நீதி:

“நாம் அறநெறியில் நடப்போம்; நமது தலைமுறையையும் அறநெறியில் நடத்துவோம்.”

ஆதாரக் குறிப்புகள்

பகவத் கீதை மகாபாரதத்தின் பீஷ்ம பர்வத்தில் இடம்பெறுகிறது; Sacred Texts-ன் கங்குலி மொழிபெயர்ப்பு பதிப்பில் Bhishma Parva நூல் 6 என்றும், அதில் Bhagavat-Gita Parva இடம்பெறுவதாகவும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. 

அர்ஜுனன் இரு படைகளுக்கும் நடுவில் தேரை நிறுத்தச் சொல்லி, பீஷ்மர், துரோணர் மற்றும் உறவினர்களைக் கண்டு மனக்குழப்பமடையும் நிகழ்வு பகவத் கீதையின் முதல் அத்தியாயத்தில் வருகிறது. 

அர்ஜுனன் தனது கடமை குறித்து குழப்பமடைந்து கிருஷ்ணரிடம் வழிகாட்டுதலை நாடும் பகுதி கீதையின் இரண்டாவது அத்தியாயத்தில் வருகிறது. 

2.47–2.48 ஆகிய சுலோகங்களில் செயல், அதன் பலன், பற்றின்மை மற்றும் சமநிலை குறித்து போதிக்கப்படுகிறது.