இங்கிலாந்தின் கால்வாய் புரட்சியிலிருந்து சென்னையின் பக்கிங்ஹாம் கால்வாய் வரை – பகுதி 2
ஒரு கால்வாய் ஒரு நகரின் நிலக்கரி விலையை எப்படி பாதியாகக் குறைத்தது?
ஒரு கால்வாய் வெறும் நீர்வழியா?
அல்லது ஒரு நகரத்தின் பொருளாதாரத்தையே மாற்றக்கூடிய சக்தியா?
18ஆம் நூற்றாண்டின் இங்கிலாந்தில் நடந்த ஒரு சம்பவம் இதற்கான பதிலை மிகத் தெளிவாகச் சொல்கிறது.
ஒரு பக்கம் Worsley பகுதியில் நிலக்கரி சுரங்கங்கள்.
மறுபக்கம் வேகமாக வளர்ந்து கொண்டிருந்த Manchester நகரம்.
இரண்டுக்கும் இடையே இருந்தது ஒரு போக்குவரத்துச் சிக்கல்.
அந்தச் சிக்கலுக்கு தீர்வு காண உருவானதுதான் Bridgewater Canal.
அது ஒரு கால்வாய் மட்டுமல்ல.
இங்கிலாந்தின் Canal Revolution-ஐ வேகப்படுத்திய மிக முக்கியமான திருப்புமுனை.
நிலக்கரி இருந்தது… ஆனால் நகரத்துக்கு கொண்டு செல்ல முடியவில்லை!
18ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் இங்கிலாந்தில் தொழில்கள் வேகமாக வளரத் தொடங்கின.
தொழில்களுக்கு எரிபொருள் தேவை.
அந்தக் காலத்தில் அந்த எரிபொருளின் முக்கிய வடிவம் நிலக்கரி.
சுரங்கங்களில் நிலக்கரி ஏராளமாகக் கிடைத்தாலும், அதைத் தொழில் நகரங்களுக்கு எடுத்துச் செல்வது எளிதான காரியம் அல்ல.
குறிப்பாக கனமான நிலக்கரியை குதிரை வண்டிகளிலும் packhorse முறையிலும் கொண்டு செல்வது அதிகச் செலவானது. Bridgewater Canal உருவானபோது Worsley-யிலிருந்து Manchester-க்கு நிலக்கரியை கொண்டு செல்லும் பாரம்பரிய முறையைவிட நீர்வழிப் போக்குவரத்து மிகவும் மலிவானதாக அமைந்தது.
அதனால் ஒரு விசித்திரமான பொருளாதார நிலை உருவானது:
நிலக்கரி சுரங்கத்தில் மலிவு; நகரத்தில் விலை உயர்வு!
இது வெறும் வணிகப் பிரச்சினை அல்ல.
தொழில் வளர்ச்சிக்கே ஒரு தடையாக இருந்த பிரச்சினை.
அந்தப் பிரச்சினையை எதிர்கொண்டவர் யார்?
அவர்தான் Francis Egerton, 3rd Duke of Bridgewater.
Worsley பகுதியில் அவருக்குச் சொந்தமான நிலக்கரிச் சுரங்கங்கள் இருந்தன.
அங்கிருந்து Manchester-க்கு நிலக்கரியை எடுத்துச் சென்று விற்பனை செய்தால் மிகப்பெரிய சந்தை கிடைக்கும்.
ஆனால் போக்குவரத்துச் செலவு அதிகம்.
அப்போது Duke of Bridgewater ஒரு துணிச்சலான முடிவை எடுத்தார்:
“சாலையில் நிலக்கரியை எடுத்துச் செல்லாமல், நீர்வழியில் எடுத்துச் சென்றால்?”
இந்த எண்ணம் அக்காலத்தில் சாதாரணமான யோசனை அல்ல.
ஏனெனில் இயற்கையான ஆற்றின் பாதையைப் பின்பற்றாமல், தனியாக ஒரு புதிய நீர்வழியை வெட்டி, அதை Worsley-யிலிருந்து Manchester நோக்கிக் கொண்டு செல்ல வேண்டும்.
இதற்காக அவர் John Gilbert மற்றும் பின்னர் புகழ்பெற்ற பொறியாளர் James Brindley ஆகியோரின் உதவியைப் பெற்றார்.
Parliament-ன் கதவு தட்டப்பட்டது!
ஆனால் Duke-ன் எண்ணம் இருந்தாலே போதவில்லை.
கால்வாய் செல்ல வேண்டிய பாதையில் பலருடைய நிலங்கள் இருந்தன.
ஒருவரின் நிலத்தை வெட்டி கால்வாய் அமைப்பது என்பது தனிப்பட்ட உரிமையுடன் தொடர்புடைய விஷயம்.
எனவே திட்டத்திற்கு Parliament-ன் சட்ட அனுமதி தேவைப்பட்டது.
1759 மார்ச் 23 அன்று Bridgewater Canal-க்கு Royal Assent கிடைத்தது. Worsley சுரங்கங்களிலிருந்து Salford நோக்கி கால்வாய் அமைக்கும் அதிகாரம் கிடைத்தது. பின்னர் பாதையை மாற்றி Manchester நோக்கி நீட்டிப்பதற்காக 1760-ல் மேலும் ஒரு Act பெறப்பட்டது.
இதிலிருந்து நாம் ஒரு முக்கியமான விஷயத்தைப் புரிந்துகொள்ளலாம்:
இங்கிலாந்தின் கால்வாய் புரட்சி என்பது அரசாங்கம் மட்டும் கட்டிய திட்டங்களின் வரலாறு அல்ல.
அது:
தனியார் முதலீடு + தொழில் தேவைகள் + பொறியியல் + Parliament சட்ட அனுமதி என்ற நான்கு சக்திகளின் கூட்டுச் செயல்பாடு.
“நீரை ஆற்றின் மீது கொண்டு செல்ல முடியுமா?”
இதுதான் அடுத்த மிகப்பெரிய சவால்.
Worsley-யிலிருந்து Manchester நோக்கி செல்லும் கால்வாய் பாதையில் River Irwell குறுக்கிட்டது.
இயற்கையாக ஆறு கீழே ஓடுகிறது.
கால்வாய் அதற்கு மேலே செல்ல வேண்டும்!
அப்படியானால் என்ன செய்யலாம்?
கால்வாயை ஆற்றில் இறக்கி மீண்டும் மேலே கொண்டு வரலாமா?
அப்படி செய்தால் locks தேவைப்படும். நேரமும் செலவும் அதிகரிக்கும்.
James Brindley வேறு வழியைத் தேர்ந்தெடுத்தார்.
“ஆற்றைத் தாண்டி கால்வாயையே மேலே கொண்டு செல்வோம்!”
அதற்காக உருவானது:
Barton Aqueduct
1761-ல் திறக்கப்பட்ட இந்த அற்புதமான aqueduct, Bridgewater Canal-ஐ River Irwell-ன் மீது கொண்டு சென்றது.
Historic England பதிவின்படி, பழைய Barton Aqueduct சுமார் 600 அடி நீளமும், ஆற்றின் மீது சுமார் 38 அடி உயரத்திலும் இருந்தது. அதன் மைய வளைவு சுமார் 60 அடி அகலம் கொண்டது.
அந்தக் காலத்தில் இது எவ்வளவு ஆச்சரியமானதாக இருந்திருக்கும் என்பதை கற்பனை செய்து பாருங்கள்.
ஒரு கால்வாய்…
அதன் உள்ளே ஒரு படகு…
அந்தப் படகு…
ஒரு ஆற்றின் மீது!
இன்றைக்கு பாலத்தில் கார் செல்வதைப் பார்ப்பது நமக்கு சாதாரணம்.
ஆனால் 18ஆம் நூற்றாண்டில் “நீரை நீரின் மீது கொண்டு செல்வது” என்பது பொறியியல் துணிச்சலின் அடையாளமாக இருந்தது.
இந்தத் திட்டத்தின் சாத்தியத்தையே சிலர் சந்தேகித்தனர். ஆனால் Brindley அதை நடைமுறையில் நிரூபித்தார்.
கால்வாய் திறந்ததும் என்ன நடந்தது?
Bridgewater Canal-ன் முதல் பகுதி 1761 ஜூலை 17 அன்று திறக்கப்பட்டது. பின்னர் கால்வாய் படிப்படியாக நீட்டிக்கப்பட்டது; Manchester-ன் Castlefield பகுதியை அடையும் பணிகளும் அடுத்த சில ஆண்டுகளில் நிறைவடைந்தன.
இதன் மூலம் Worsley சுரங்கங்களில் இருந்து நிலக்கரியை Manchester சந்தைக்கு நீர்வழியாக கொண்டு வர முடிந்தது.
அதன் விளைவு?
போக்குவரத்துச் செலவு குறைந்தது.
நிலக்கரி விநியோகம் அதிகரித்தது.
நகரில் நிலக்கரி விலை சரிந்தது.
Canal & River Trust-ன் வரலாற்றுப் பதிவின்படி, Duke-ன் கால்வாய் Worsley சுரங்கங்களிலிருந்து Manchester மையத்தை அடைந்தபோது, நகரில் நிலக்கரி விலை ஒரே இரவில் பாதியாகக் குறைந்தது.
இதுதான் இந்தக் கால்வாயின் உண்மையான வெற்றி.
ஒரு கால்வாய் ஏன் விலையை இவ்வளவு மாற்றியது?
இதன் பின்னால் இருக்கும் பொருளாதாரத்தை எளிமையாகப் புரிந்துகொள்வோம்.
நிலக்கரியின் இறுதி விலையில்:
சுரங்கத்தில் எடுக்கும் செலவு + போக்குவரத்துச் செலவு + விற்பனைச் செலவு
என்று பல கூறுகள் இருந்தன.
சுரங்கத்திலிருந்து நகரத்துக்குக் கொண்டு செல்வதே மிகப்பெரிய சுமையாக இருந்தால், சுரங்கத்தில் மலிவாகக் கிடைக்கும் நிலக்கரி நகரத்தில் விலையுயர்ந்ததாகிவிடும்.
கால்வாய் அந்தப் போக்குவரத்துச் செலவை கணிசமாகக் குறைத்தது.
அதனால்:
குறைந்த போக்குவரத்துச் செலவு → அதிக நிலக்கரி விநியோகம் → குறைந்த விலை → அதிகப் பயன்பாடு
என்ற பொருளாதாரச் சங்கிலி உருவானது.
அதன் தாக்கம் நிலக்கரியில் மட்டும் நின்றுவிடவில்லை.
மலிவான நிலக்கரி → மலிவான தொழில்?
Manchester ஏற்கனவே ஒரு முக்கியமான வணிக நகரமாக வளர்ந்து கொண்டிருந்தது.
அதன் சுற்றுப்புறங்களில் textile மற்றும் பிற தொழில்கள் வளர்ந்து கொண்டிருந்தன.
நிலக்கரி எளிதாகக் கிடைத்ததும் தொழில்களுக்கு தேவையான எரிபொருள் மலிவானது.
இதனால் தொழில் விரிவாக்கத்திற்கு சாதகமான சூழல் உருவானது.
Historic England, Bridgewater Canal மூலம் Manchester-க்கு கொண்டுவரப்பட்ட நிலக்கரி பின்னர் நகரின் textile mills-க்கு தேவையான எரிபொருளாக முக்கிய பங்காற்றியதாகக் குறிப்பிடுகிறது. மேலும், பின்னர் கால்வாய் Liverpool நோக்கி நீட்டிக்கப்பட்டபோது, cotton, உணவுப் பொருட்கள் மற்றும் பிற மூலப்பொருட்களின் போக்குவரத்திலும் அது முக்கியப் பாதையாக மாறியது.
அதாவது:
கால்வாய் நிலக்கரியை மட்டும் கொண்டு செல்லவில்லை.
அது தொழிற்புரட்சிக்குத் தேவையான பொருளாதாரச் சூழலையே நகர்த்தியது.
Duke of Bridgewater-ன் தனிப்பட்ட முதலீடு ஏன் முக்கியமானது?
இங்கே இன்னொரு சுவாரஸ்யமான அம்சம் இருக்கிறது.
Bridgewater Canal-ன் ஆரம்பத் திட்டம் ஒரு தனிநபரின் மிகப்பெரிய முதலீட்டுத் திட்டமாக அமைந்தது.
Canal & River Trust பதிவின்படி, Duke of Bridgewater இந்தத் திட்டத்திற்கு தனிப்பட்ட முறையில் நிதியளித்தது அக்கால Britain-ல் குறிப்பிடத்தக்கதாக இருந்தது. அதன் வெற்றி பின்னர் மற்ற முதலீட்டாளர்களுக்கும் ஒரு முன்னுதாரணமாக அமைந்தது.
அதாவது Duke ஒரு கால்வாயை மட்டும் கட்டவில்லை.
ஒரு business model-ஐ நிரூபித்தார்.
“கால்வாயில் முதலீடு செய்தால் தொழில் வளர்ச்சியையும் லாபத்தையும் பெறலாம்” என்ற நம்பிக்கையை அவர் உருவாக்கினார்.
அதன்பிறகு என்ன நடந்தது?
இங்கிலாந்தில் கால்வாய் கட்டும் போட்டியே தொடங்கியது!
Bridgewater Canal-ஐப் பார்த்து மற்றவர்கள் கற்றுக்கொண்டது என்ன?
- Bridgewater Canal-ன் வெற்றிக்குப் பிறகு:
- நிலக்கரி உரிமையாளர்கள் கால்வாய் அமைக்க முனைந்தனர்.
- textile உற்பத்தியாளர்கள் புதிய சந்தைகளைத் தேடினர்.
- pottery உற்பத்தியாளர்கள் தங்கள் பொருட்களைப் பாதுகாப்பாக எடுத்துச் செல்ல விரும்பினர்.
- வணிகர்கள் துறைமுகங்களை உள்நாட்டு நகரங்களுடன் இணைக்க விரும்பினர்.
- முதலீட்டாளர்கள் புதிய கால்வாய் திட்டங்களைத் தேடத் தொடங்கினர்.
Canal & River Trust கூறுவதுபோல், அடுத்த இருபது ஆண்டுகளில் merchants, aristocrats, bankers மட்டுமல்லாமல் குறிப்பாக coal-mine owners, textile manufacturers, pottery manufacturers போன்ற தொழிலதிபர்கள் பல புதிய கால்வாய் திட்டங்களை உருவாக்கினர்.
இதுதான் பின்னர்:
Canal Mania
என்ற பெரும் கால்வாய் முதலீட்டு வெறிக்கு வழிவகுத்தது.
ஆனால் Bridgewater Canal ஒரு கால்வாய் மட்டும்தானா?
இல்லை.
இதன் முக்கியத்துவத்தை புரிந்துகொள்ள ஒரு வரலாற்றுப் பார்வை அவசியம்.
Bridgewater Canal இயற்கையான ஆற்றின் பாதையை மட்டும் பின்பற்றாமல், தனியாக வெட்டப்பட்ட புதிய பாதையில் Worsley-யையும் Manchester-ஐயும் இணைத்தது. Historic England இதை modern canal system-ன் முன்னோடியாகக் கருதுகிறது.
அதன் வெற்றி ஒரு முக்கியமான செய்தியை இங்கிலாந்துக்குக் கொடுத்தது:
“இயற்கை நீர்வழி இல்லாத இடத்திலும் மனிதன் தனது சொந்த நீர்வழியை உருவாக்க முடியும்.”
இதுவே அடுத்த பல தசாப்தங்களில் இங்கிலாந்தின் நிலப்பரப்பையே மாற்றியது.
ஒரு கால்வாய்… ஒரு நாட்டின் பொருளாதார வரைபடம்!
1760-ல் Great Britain-ன் inland waterways சுமார் 1,400 மைல் இருந்ததாக UK Parliament குறிப்பிடுகிறது.
1830-க்குள் அது சுமார் 4,100 மைலாக வளர்ந்தது.
இதற்குப் பின்னால் Bridgewater Canal போன்ற ஆரம்பகால வெற்றிகள் இருந்தன.
ஒரு கால்வாய்:
Worsley → Manchester
என்று இரண்டு இடங்களை இணைத்தது.
பின்னர்:
Manchester → Liverpool
Staffordshire → Mersey
Leeds → Liverpool
என நீர்வழிகள் விரிவடைந்தன.
இறுதியில்:
சுரங்கம் → தொழிற்சாலை → நகரம் → துறைமுகம் → உலகச் சந்தை
என்ற மிகப்பெரிய பொருளாதார வலையமைப்பு உருவானது.
ஆனால் இந்த வெற்றியின் பின்னால் யார் இருந்தார்கள்?
Duke of Bridgewater-ன் பணம் இருந்தது.
James Brindley-ன் பொறியியல் அறிவு இருந்தது.
Parliament-ன் சட்ட அனுமதி இருந்தது.
நில உரிமையாளர்களுடன் பேச்சுவார்த்தைகள் இருந்தன.
முதலீட்டாளர்களின் பணம் இருந்தது.
ஆனால் இவை அனைத்தையும் மண்ணில் உண்மையான கால்வாயாக மாற்றியது…
ஆயிரக்கணக்கான தொழிலாளர்களின் உழைப்பு.
அவர்கள் யார்?
அவர்கள் எப்படி வேலை செய்தார்கள்?
ஒரு நாளைக்கு எவ்வளவு நேரம் உழைத்தார்கள்?
கைகளால் மலைகளை வெட்டி, சதுப்பு நிலங்களைத் தாண்டி, கால்வாய்களை உருவாக்கிய அந்த மனிதர்களின் வாழ்க்கை எப்படி இருந்தது?
அவர்களுக்குக் கிடைத்த பெயர்:
“Navvies”
இவர்கள் இல்லாமல் இங்கிலாந்தின் கால்வாய் புரட்சி சாத்தியமாகியிருக்குமா?
