அமெரிக்கா Vs பிரிட்டன் — ஒரு பன்றிக்காக!
ஒரு பன்றியின் மரணம் இரு வல்லரசுகளையும் போரின் விளிம்புக்குக் கொண்டு சென்ற கதை!
ஒரு பன்றி வயலில் புகுந்தது. விவசாயியின் பயிர்களைச் சேதப்படுத்தியது. ஆத்திரமடைந்த விவசாயி அந்தப் பன்றியைச் சுட்டுக் கொன்றார். அந்தச் சம்பவத்திற்குப் பிறகு ஏற்பட்ட மோதல், உலகின் இரண்டு வல்லரசுகளான அமெரிக்காவையும் பிரிட்டனையும் நேருக்கு நேர் நிறுத்தியது!
பீரங்கிகளும் போர்க்கப்பல்களும் ராணுவ வீரர்களும் களமிறங்கினர். போர் மூளும் அபாயம் உருவானது. ஆனால், வியப்பூட்டும் வகையில், அந்த மோதலில் உயிரிழந்த ஒரே உயிரினம் அந்தப் பன்றிதான்!
1859-ஆம் ஆண்டில் நடைபெற்ற இந்த வரலாற்றுச் சம்பவம் “பன்றிப் போர்” (The Pig War) என்று அழைக்கப்படுகிறது. ஒரு பன்றியின் மரணம் மட்டும் இந்த மோதலுக்குக் காரணமல்ல; அதன் பின்னால் நிலவிய எல்லைப் பிரச்சினை, பிரதேச உரிமைப் போட்டி, தேசிய இறையாண்மை ஆகியவையே உண்மையான காரணங்கள்.
1. சர்ச்சைக்கு வித்திட்ட சான் ஜுவான் தீவுகள்!
19-ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில், வட அமெரிக்காவின் பசிபிக் வடமேற்குப் பகுதியில் அமெரிக்காவுக்கும் பிரிட்டனுக்கும் இடையே எல்லைப் பிரச்சினை நீடித்து வந்தது.
1846-ஆம் ஆண்டு இரு நாடுகளும் மேற்கொண்ட ஓரிகன் ஒப்பந்தம் (Oregon Treaty), ராக்கி மலைத்தொடரிலிருந்து பசிபிக் பெருங்கடல் நோக்கிச் செல்லும் எல்லையை வரையறுக்க முயன்றது. ஆனால், வான்கூவர் தீவுக்கும் அமெரிக்கக் கண்டப்பகுதிக்கும் இடையே எந்த நீரிணையை எல்லையாகக் கொள்ள வேண்டும் என்பதில் தெளிவின்மை ஏற்பட்டது.
அப்பகுதியில் இரண்டு முக்கிய நீரிணைகள் இருந்தன:
ஹாரோ நீரிணை (Haro Strait) — வான்கூவர் தீவுக்கு அருகில் அமைந்தது.
ரோசாரியோ நீரிணை (Rosario Strait) — அமெரிக்கக் கண்டப்பகுதிக்கு அருகில் அமைந்தது.
இந்த இரண்டு நீரிணைகளுக்கும் இடையில் அமைந்திருந்த சான் ஜுவான் தீவுகள் (San Juan Islands) யாருக்குச் சொந்தம் என்பதுதான் பிரச்சினை.
ஹாரோ நீரிணையை எல்லையாக ஏற்றுக்கொண்டால் தீவுகள் அமெரிக்காவுக்குச் சொந்தமாகும். ரோசாரியோ நீரிணையை எல்லையாகக் கொண்டால் அவை பிரிட்டிஷ் கட்டுப்பாட்டுக்குள் செல்லும்.
இவ்வாறு, ஒப்பந்தத்தின் சொற்களில் இருந்த தெளிவின்மை ஒரு பெரிய பிரதேச உரிமைப் போட்டியாக மாறியது.
2. பன்றியைக் கொன்ற அமெரிக்க விவசாயி!
சான் ஜுவான் தீவில் பிரிட்டனின் ஹட்சன் பே நிறுவனத்துக்குச் (Hudson’s Bay Company) சொந்தமான பண்ணை ஒன்று இயங்கி வந்தது. அங்கு செம்மறியாடுகள் வளர்க்கப்பட்டதுடன், பன்றிகளும் இருந்தன.
அதே தீவில் அமெரிக்கக் குடியேறிகளும் நிலத்தில் விவசாயம் செய்து வந்தனர். இரு தரப்பினரும் அந்தத் தீவு தங்களுக்குச் சொந்தமானது என்ற நிலைப்பாட்டில் இருந்ததால், அன்றாட வாழ்க்கையில்கூட பதற்றம் நிலவியது.
1859-ஆம் ஆண்டு ஜூன் 15-ஆம் தேதி, லைமன் கட்லர் (Lyman Cutlar) என்ற அமெரிக்க விவசாயியின் உருளைக்கிழங்கு பயிரிடப்பட்டிருந்த நிலத்திற்குள் ஹட்சன் பே நிறுவனத்துக்குச் சொந்தமான ஒரு பன்றி புகுந்தது. அது பயிர்களைச் சேதப்படுத்தியது.
ஏற்கெனவே நிலவிய பதற்றத்தின் பின்னணியில், ஆத்திரமடைந்த கட்லர் அந்தப் பன்றியைச் சுட்டுக் கொன்றார்.
பின்னர், பன்றியின் உரிமையாளரான சார்லஸ் கிரிஃபினிடம் (Charles Griffin) சென்று இழப்பீடு வழங்கத் தயாராக இருப்பதாகத் தெரிவித்தார். ஆனால், இழப்பீட்டுத் தொகை தொடர்பாக இருவருக்கும் இடையே கருத்து வேறுபாடு ஏற்பட்டது. பன்றிக்காகக் கோரப்பட்ட 100 டாலர் தொகை குறித்தும் வரலாற்றுப் பதிவுகள் குறிப்பிடுகின்றன.
ஒரு சாதாரண விவசாயத் தகராறாக முடிந்திருக்க வேண்டிய சம்பவம், விரைவில் அரசியல் மற்றும் பிரதேச உரிமைப் பிரச்சினையாக மாறியது.
3. பன்றிப் பிரச்சினை எப்படி ராணுவ மோதலானது?
பிரிட்டிஷ் அதிகாரிகள் கட்லரை கைது செய்யலாம் என்றும், தீவில் குடியேறியிருந்த அமெரிக்கர்களை வெளியேற்றலாம் என்றும் அச்சுறுத்தியதாக வரலாற்றுப் பதிவுகள் தெரிவிக்கின்றன.
இதனால் அங்கிருந்த அமெரிக்கக் குடியேறிகள் தங்களுக்குப் பாதுகாப்பு வழங்குமாறு அமெரிக்க ராணுவ அதிகாரிகளிடம் முறையிட்டனர்.
அப்போது ஓரிகன் பகுதியில் அமெரிக்க ராணுவப் பொறுப்பில் இருந்த பிரிகேடியர் ஜெனரல் வில்லியம் எஸ். ஹார்னி (William S. Harney), அமெரிக்கர்களைப் பாதுகாக்க ராணுவத்தை அனுப்ப முடிவு செய்தார்.
1859 ஜூலை 27-ஆம் தேதி, கேப்டன் ஜார்ஜ் இ. பிக்கெட் (George E. Pickett) தலைமையிலான 64 அமெரிக்க ராணுவ வீரர்கள் சான் ஜுவான் தீவில் தரையிறங்கினர்.
இதற்குப் பதிலளிக்கும் வகையில், வான்கூவர் தீவின் பிரிட்டிஷ் ஆளுநர் ஜேம்ஸ் டக்ளஸ், பிரிட்டிஷ் கடற்படையை அனுப்ப நடவடிக்கை எடுத்தார்.
போர்க்கப்பல்கள் தீவின் அருகே வந்து நின்றன. அமெரிக்க வீரர்கள் தற்காப்பு நிலைகளை அமைத்தனர். இரு நாடுகளின் படைகளும் நேருக்கு நேர் மோதும் சூழல் உருவானது.
ஒரு பன்றிக்காகத் தொடங்கிய தகராறு, இரு நாடுகளின் தேசிய மரியாதை மற்றும் பிரதேச உரிமை சார்ந்த நெருக்கடியாக மாறியிருந்தது.
4. போர்க்கப்பல்கள் எதிரே… ஆனால் போர் இல்லை!
பிரிட்டிஷ் அதிகாரிகளுக்கும் அமெரிக்க ராணுவத்தினருக்கும் இடையே பதற்றம் அதிகரித்தது. இரு தரப்பிலும் ராணுவ வலிமை குவிக்கப்பட்டது.
ஆனால், பிரிட்டிஷ் கடற்படையின் மூத்த அதிகாரிகள் உடனடியாகத் தாக்குதல் நடத்துவதில் எச்சரிக்கையுடன் இருந்தனர். குறிப்பாக, அட்மிரல் ராபர்ட் லாம்பர்ட் பேய்ன்ஸ் (Robert Lambert Baynes), பன்றிப் பிரச்சினைக்காக அமெரிக்காவுடன் பெரிய போரைத் தொடங்குவது சரியான நடவடிக்கையல்ல என்ற அணுகுமுறையைக் கொண்டிருந்தார்.
அதே நேரத்தில், அமெரிக்காவின் மத்திய அரசுக்கும் இந்தச் சம்பவம் பெரும் கவலையை ஏற்படுத்தியது. உள்ளூர் ராணுவ நடவடிக்கை இரு நாடுகளுக்கும் இடையே சர்வதேசப் போராக மாறிவிடுமோ என்ற அச்சம் உருவானது.
அமெரிக்க அதிபர் ஜேம்ஸ் புக்கானன் (James Buchanan), நிலைமையைச் சமாளிக்க அனுபவமிக்க ராணுவத் தளபதி வின்ஃபீல்ட் ஸ்காட்டை (Winfield Scott) அனுப்பினார்.
அவர் பிரிட்டிஷ் அதிகாரிகளுடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்தி, உடனடி மோதலைத் தவிர்ப்பதற்கான ஏற்பாடுகளை மேற்கொண்டார்.
இறுதியில், இரு நாடுகளும் தீவில் குறைந்த அளவிலான ராணுவ இருப்பை மட்டும் வைத்துக்கொண்டு, பிரச்சினையை அமைதியான வழியில் தீர்ப்பதற்கான ஏற்பாட்டை ஏற்றுக்கொண்டன.
இந்தச் சம்பவத்தில் இரு நாடுகளின் படைகளுக்கும் இடையே துப்பாக்கிச் சண்டை நடைபெறவில்லை. பன்றிதான் ஒரே உயிரிழப்பு!
5. பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் நீடித்த கூட்டுக் கட்டுப்பாடு!
1859-ஆம் ஆண்டின் நெருக்கடி தற்காலிகமாகத் தணிந்தாலும், சான் ஜுவான் தீவுகளின் உரிமைப் பிரச்சினை உடனடியாக முடிவுக்கு வரவில்லை.
1860-ஆம் ஆண்டு மார்ச் மாதத்தில் பிரிட்டிஷ் ராயல் மரைன்கள் தீவின் மற்றொரு பகுதியில் முகாம் அமைத்தனர். இதன் மூலம் அமெரிக்க மற்றும் பிரிட்டிஷ் படைகள் தீவில் தனித்தனி முகாம்களுடன் இருந்தன.
அடுத்த பன்னிரண்டு ஆண்டுகள், அதாவது 1872 வரை, தீவு இரு நாடுகளின் கூட்டுப் படை இருப்பின் கீழ் இருந்தது.
இந்தக் காலத்தில் நிலத்தின் இறுதி உரிமை குறித்து இரு நாடுகளும் தொடர்ந்து பேச்சுவார்த்தை நடத்தின. போரைத் தவிர்த்திருந்தாலும், பிரச்சினைக்கான நிரந்தரத் தீர்வு கிடைக்க இன்னும் பல ஆண்டுகள் தேவைப்பட்டன.
இது ஒரு முக்கியமான வரலாற்றுப் பாடத்தை உணர்த்துகிறது: ஒரு நெருக்கடியைத் தற்காலிகமாகக் கட்டுப்படுத்துவது வேறு; அதன் அடிப்படைக் காரணத்தைத் தீர்ப்பது வேறு.
6. இறுதியில் தீவு யாருக்குச் சொந்தமானது?
1871-ஆம் ஆண்டு அமெரிக்காவும் பிரிட்டனும் வாஷிங்டன் ஒப்பந்தத்தில் (Treaty of Washington) கையெழுத்திட்டன. இதன் மூலம் சான் ஜுவான் தீவுகளின் எல்லைப் பிரச்சினையை நடுவர் தீர்ப்புக்கு அனுப்புவதற்கான வழி ஏற்பட்டது.
ஜெர்மனியின் பேரரசர் முதலாம் வில்ஹெல்ம் (Kaiser Wilhelm I) நடுவராகச் செயல்பட்டார். அவரது முடிவின் அடிப்படையில், 1872 அக்டோபர் 21-ஆம் தேதி ஹாரோ நீரிணை வழியாக எல்லை அமைக்கப்பட வேண்டும் என்று தீர்மானிக்கப்பட்டது.
இதனால் சான் ஜுவான் தீவுகள் அமெரிக்காவுக்குச் சொந்தமானதாகின.
1872 நவம்பர் மாதத்தில் பிரிட்டிஷ் ராயல் மரைன்கள் தங்கள் முகாமிலிருந்து வெளியேறினர். பின்னர் அமெரிக்கப் படைகளும் தீவை விட்டு வெளியேறின.
ஒரு பன்றியின் மரணத்தால் தீவிரமடைந்த மோதலின் இறுதித் தீர்வு, துப்பாக்கிகளால் அல்ல; பேச்சுவார்த்தை, நடுவர் தீர்ப்பு மற்றும் சர்வதேச ஒப்பந்தத்தின் வழியாகக் கிடைத்தது.
7. இந்த வரலாறு நமக்குக் கற்றுத்தரும் பாடங்கள் என்ன?
முதல் பாடம்: சிறிய சம்பவங்களுக்குப் பின்னால் பெரிய பிரச்சினைகள் இருக்கலாம்.
சான் ஜுவான் தீவில் ஒரு பன்றி கொல்லப்பட்டது வெளிப்படையான காரணம். ஆனால், உண்மையான பிரச்சினை தெளிவற்ற எல்லை வரையறையும், இரு நாடுகளின் பிரதேச உரிமைப் போட்டியும்தான்.
இரண்டாவது பாடம்: உள்ளூர் முடிவுகள் சர்வதேச விளைவுகளை ஏற்படுத்தலாம்.
ஒரு உள்ளூர் ராணுவ அதிகாரி எடுத்த நடவடிக்கை, இரு நாடுகளின் அரசுகளையும் கவலையில் ஆழ்த்தியது. முக்கியமான முடிவுகளை எடுக்கும்போது அதன் பரந்த விளைவுகளைப் புரிந்துகொள்வது அவசியம்.
மூன்றாவது பாடம்: அதிகாரத்தைவிட நிதானம் முக்கியமானது.
போர்க்கப்பல்களும் ஆயுதங்களும் இருந்தபோதிலும், இரு நாடுகளும் தாக்குதலைத் தவிர்த்தன. தலைவர்கள் நிதானத்துடன் செயல்பட்டதும் பேச்சுவார்த்தைக்கு இடமளித்ததும் உயிரிழப்புகளையும் பெரிய போர் அபாயத்தையும் தவிர்க்க உதவின.
நான்காவது பாடம்: நிரந்தரத் தீர்வுக்கு தெளிவான விதிகளும் நடுநிலையான தீர்ப்பும் தேவை.
எல்லை ஒப்பந்தத்தில் ஏற்பட்ட தெளிவின்மையே பிரச்சினையின் அடிப்படையாக இருந்தது. இறுதியில் நடுவர் தீர்ப்பு மூலம் அந்தச் சிக்கலுக்குத் தீர்வு காணப்பட்டது.
முடிவுரை: பன்றிப் போர் — சிரிக்க வைக்கும் பெயர், சிந்திக்க வைக்கும் வரலாறு!
“ஒரு பன்றிக்காக அமெரிக்காவும் பிரிட்டனும் போரிடத் தயாரானதா?” என்று கேட்கும்போது இந்தச் சம்பவம் நகைச்சுவையாகத் தோன்றலாம்.
ஆனால், அதன் பின்னணியை ஆராய்ந்தால், நில உரிமை, எல்லை வரையறை, அரசியல் மரியாதை, ராணுவ அதிகாரம் ஆகியவை எவ்வாறு ஒரு சாதாரணச் சம்பவத்தைப் பெரும் சர்வதேச நெருக்கடியாக மாற்றுகின்றன என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.
1859-ஆம் ஆண்டின் பன்றிப் போர் உண்மையான முழு அளவிலான போராக மாறவில்லை. இரு நாடுகளின் படைகளும் நேருக்கு நேர் நின்றபோதும் துப்பாக்கிச் சண்டை நடைபெறவில்லை. இறுதியில், பன்றியைத் தவிர வேறு உயிரிழப்பு ஏற்படாத இந்தச் சம்பவம், அமைதியான பேச்சுவார்த்தையின் முக்கியத்துவத்தை நினைவூட்டும் வரலாற்று நிகழ்வாகத் திகழ்கிறது.
ஒரு பன்றி போரைத் தொடங்கவில்லை; ஏற்கெனவே தீர்க்கப்படாமல் இருந்த எல்லைப் பிரச்சினைதான் போர் அபாயத்தை உருவாக்கியது. அந்தப் பிரச்சினைக்குத் தீர்வு கண்டது ஆயுதங்கள் அல்ல, நிதானமும் அரசதந்திரமும்!
வரலாறு என்பது கடந்த காலத்தில் நடந்த நிகழ்வுகளைத் தெரிந்துகொள்வது மட்டுமல்ல; நிகழ்காலச் சிக்கல்களைப் புரிந்துகொள்வதற்கான அறிவையும் பெறுவதாகும்.
